oraelladas.gr

Οι νεκροί έφτασαν τους 41 και εκκενώνονται 9 χωριά στη Μεγαλόπολη αναφέρεται στην ηλεκτρονική σελίδα του ΣΚΑΙ. Σήμερα όμως πρόσεξα τη διατύπωση σε κείμενο του Τιτάνα στο pestaola.gr σχετικά με ένα από τα ποστ που ανέβασε χθες αγανακτισμένος για τις αλλεπάλληλες πυρκαγιές σε όλη σχεδόν την ελληνική επικράτεια. Δεν θέλω να κατηγορήσω τον Τιτάνα -αλλά «του αφιερώνω εξαιρετικά» αυτό το κείμενο… – και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Στην αρχή του κειμένου του όπου ζητάει με αγωνία σύμπνοια μπροστά στην εθνική καταστροφή γράφει: «να αποδείξουν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί ότι αγαπάνε αυτό το οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα».
Χα! «Η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου» έλεγε ο Wittgestain; Εδώ επαληθεύεται η ρήση του σε όλο της το μεγαλείο! Και μόνο από το γεγονός ότι έχουμε καταφέρει εμείς οι προγενέστερες γενιές να οδηγήσουμε μερίδα αυτής της νεότερης γενιάς να αποκαλεί τον τόπο καταγωγής και διαμονής της, τον φορτισμένο με άπειρες ιδέες και συναισθήματα, «οικόπεδο» δείχνει την νοοτροπία που έχει καλλιεργηθεί πάνω από μισό αιώνα για να φέρει σήμερα αυτά τα αποτελέσματα. Να υπάρχει δηλαδή στόχος πράγματι η Ελλάδα να γίνει ένα απέραντο οικόπεδο και μόνο… Αθελά του ο Τιτάνας μέσα από το γλωσσικό παιχνίδι καταγράφει μία πάρα πολύ πικρή αλήθεια…
Το πώς θα έχουμε νερό, τροφή, ομαλές και ποιοτικές συνθήκες διαβίωσης, άλλους τρόπους ανάπτυξης δεν απασχόλησε ποτέ μέχρι τώρα σοβαρά κάποιους σε αυτό τον τόπο. Και δυστυχώς όπως λένε και οι Ινδιάνοι σε προφητείες τους για τον πολιτισμό των «χλωμών προσώπων», «τα χρήματα δεν τρώγονται και δεν πίνονται».
Μετά τον B’ Παγκόσμιο πόλεμο λαμπρά μυαλά σαν τον, αστικής καταγωγής, οικονομολόγο Μπάτση που έγραφαν για τις δυνατότητες ουσιαστικής βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας, επιλέγονταν να εκτελεσθούν στο όνομα της αποτροπής επικράτησης του κομμουνισμού, ενώ η βοήθεια του σχεδίου Μάρσαλ δαπανώνταν για να σπουδάσουν θεολόγοι…, διότι τέτοιους θεώρησαν οι τότε πολιτικοί ότι χρειαζόταν ο τόπος.
Επίσης, ο Τιτάνας χωρίς να το ξέρει έχει δίκιο να ρίχνει ευθύνες και στο ΚΚΕ, αλλά για άλλους λόγους από αυτούς που ο ίδιος επικαλείται. Ομως έχουν φροντίσει να στεγανοποιήσουν έτσι το μυαλό του -όπως και τα μυαλά της άλλης πλευράς αντίστοιχα – ώστε να μην δει ποτέ τις ιστορικές αλήθειες από όλες τις πλευρές. Εχει δίκιο να είναι καχύποπτος με το ΚΚΕ, το οποίο στις συνθήκες επίσης καχυποψίας και παράνοιας του Ψυχρού Πολέμου που προέκυψε αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τα πολιτικά του λάθη οδηγούσε με τη στάση του άξιους αγωνιστές σαν τον Μπελογιάννη μαζί με τον Μπάτση στο εκτελεστικό απόσπασμα συνεπικουρώντας τις δεξιές κυβερνήσεις.
Εχει δίκιο διότι ποτέ αυτό το κόμμα δεν έκανε επίσης την δική του αντικειμενική και ψυχρή καταγραφή της ιστορίας. Σίγουρα όσο ζούνε άνθρωποι που εμπλέκονται σε όλα αυτά τα θέματα δεν είναι ό,τι πιο εύκολο. Η σημερινή γενιά όμως μήπως πρέπει να βάλει κάτω όλα τα κιτάπια και να πει και πικρές αλήθειες; Μήπως είναι καιρός όλα τα πολιτικά σχήματα να δούνε τον πρόσωπό τους στον καθρέφτη;
Σαφώς υπήρχαν οι ΗΠΑ με τα δικά τους συμφέροντα, αλλά…, σαφώς και υπήρχαν οι επιλογές της Ευρώπης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σαφώς και ήταν απειλή τότε ο κομμουνισμός και ήταν ένας από τους λόγους που επέτρεψαν στο ναζισμό και το φασισμό να γιγαντωθεί. Αλλά σαφώς και οι επιλογές της άλλης πλευράς δεν ήταν πάντα οι καλύτερες, ενώ οι επιλογές κάθε χώρας επίσης έπαιξαν το ρόλο τους στη διαμόρφωση της μοίρα της. Οι ευθύνες υπάρχουν στο 100% για όλες τις πλευρές και οι νέοι άνθρωποι πρέπει να τις γνωρίσουν, να καθαρίσει επιτέλους το τοπίο από ό,τι νεκρό που προκαλεί φωτιές και ερημώνει αυτό τον τόπο κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ακούγονται άσχετα όλα αυτά σχετικά με το θέμα των πυρκαγιών, ακούγονται γραφικά και ανακριβή; Ψάξτε πώς και γιατί ξεκίνησε η οικοπεδοποίηση της χώρας, ψάξτε που στηρίχθηκε η ανάπτυξη της, και πείτε μου πως έχω άδικο. Οσο εμείς που ζούμε σε αυτό τον τόπο αρνούμαστε να δούμε όλοι μαζί τι κάναμε, να δεχθούμε πικρές αλήθειες και να αλλάξουμε νοοτροπία τίποτα δεν θα μείνει όρθιο.
Οι πολλές επιμέρους μικρές, φαινομενικά άσχετες και ασήμαντες επιλογές, μαζί με τις κραυγαλέες είναι που χτίζουν το μέλλον ενός τόπου.
Σήμερα και εδώ και τώρα χτίζουμε το μέλλον του επόμενου αιώνα, αλλά όσο αρνούμαστε να δούμε με γενναιότητα όλες οι πλευρές το πώς φτάσαμε ως εδώ το μέλλον θα εξακολουθεί να είναι σκοτεινό… και κάποιοι θα νιώθουν όλο και περισσότερο πως τους κόβουν κυριολεκτικά την ανάσα…
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο μετέπειτα Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένας πόλεμος επιλογών ανάπτυξης που διέρρηξε τον κοινωνικό ιστό της Ευρώπης και οριζόντια.
Σήμερα πια όμως μπορούμε να δούμε ότι ο μεν καπιταλισμός επέλεξε την ξέφρενη βιομηχανοποίηση, πρωτοπόρα όμως σε αυτό και στο να εξαντληθεί το περιβάλλον υπήρξε και η άλλη πλευρά. Τα πενταετή πλάνα της ΕΣΣΔ θαύμαζαν και μελετούσαν οι δυτικοί οικονομολόγοι άσχετα αν παράλληλα το υπόλοιπο κατεστημένο ήταν ταγμένο να την πολεμά…
Μήπως ήρθε καιρός οι πικρές αλήθειες και των δύο πλευρών να «παντρευτούν» για το καλύτερο; Καρπίδι περιμένω τις επαναστατικές σου ιδέες και ελπίζω σε αυτές και στις ειλικρινείς και με αγωνία αναζητήσεις τις δικές σου και όλης της γενιάς σου… Μπορεί να είναι λάθος να εξεταστεί η πολιτική μόνο σε επίπεδο γενεών, αλλά κακά τα ψέματα κάθε γενιά έχει κάποιες πρόσθετες πληροφορίες για τις πολλαπλές εκδοχές της αλήθειας που μπορεί να αξιοποιήσει κατάλληλα και να χτίσει ένα άλλο, πιο ελπιδοφόρο, μέλλον γι’ αυτό τον τόπο.
Exeisminima, λυπάμαι, σήμερα δεν μπορούσα να μη γράψω σεντόνι…
UPDATE! Καίγεται και όλη η υπόλοιπη χώρα! Σκάι, pestaola.gr.
Μοιάζω σαν κακιά Κασσάνδρα που χαίρεται με τις μαύρες προφητείες της…, αλλά ακριβώς επειδή έχω κλάψει πολύ πικρά για το διχασμό της χώρας μου, για την έλλειψη ελάχιστου πλαισίου συμφωνίας για το συλλογικό και μακροπρόθεσμο συμφέρον φτάνω να φαίνομαι χαιρέκακη… Εχουμε δυστυχώς ακόμα χειρότερα να δούμε όσο κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου… Μπορώ να καταλάβω την αγωνία του Τιτάνα, του Καρπίδι, του Vrypan και όλων αυτών των νέων ανθρώπων, την αγωνία όσων δεν καταλαβαίνουν όλο αυτό που συμβαίνει, αλλά ας βάλει ο καθένας το μυαλό του να σκεφτεί πάρα πολύ σοβαρά την ώρα αυτή του συλλογικού πένθους… και ας αναλάβει τις ευθύνες του σε όποια πλευρά και να βρίσκεται.
UPDATE: Α! Ρε συνονόματη Κωσταντίνα να ήξερες πόσο έχω κλάψει γράφοντας όχι στο διαδίκτυο, αλλά μόνη μου σε άλλες εποχές. Είναι τεράστια η μοναξιά να ξέρεις ότι «βλέπεις» μαζί με πολύ λίγους άλλους όσα επέρχονται και να μην μπορείς να κάνεις και άλλους να τα δουν… Κάπως έτσι καταλήγουν να φύγουν άνθρωποι ιδιαίτερης ευαισθησίας -άσχετα την πολιτική τους θέση- σαν τον Λιαντίνη διαπιστώνοντας ότι κατατρώνε τις σάρκες των επόμενων γενεών και ότι υποθηκεύουν το μέλλον τους… Γι’ αυτό τούτο το κείμενο δεν είχε και δεν έχει πρόθεση να κατανείμει πολιτικές ευθύνες, αλλά να προτρέψει σε περισυλλογή μέσα στο πένθος…, ταπεινότητα και αυτοκριτική σαν αυτή για την οποία είχες μιλήσει την ημέρα της συγκέντρωσης για την Πάρνηθα… Πενήντα μείον ήδη οι καμένοι ψηφοφόροι Κωσταντίνα μου και ως αύριο δεν αποκλείεται να φτάσουν τους 100, άσε πόσοι θα φτάσουν όσοι θα είναι χωρίς ταυτότητες…