oraelladas.gr

…έπεσα πάνω σε ένα μουσικό παιχνίδι με στίχους τραγουδιών που είχαν στήσει σε ένα φόρουμ. Εχει φάση πόσα πολλά τραγούδια υπάρχουν για κάθε περίσταση. Δείτε, μάλλον θα σας αρέσει. Μμμ, μου άνοιξε η όρεξη και έψαξα και άλλους στίχους. Γουστάρω αυτή τη στροφή από τραγούδι του Κραουνάκη:

Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένες και καταδικασμένες
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Τους στίχους του εν λόγω τραγουδιού τους βρήκα εδώ.
Αλλά το τραγούδι που λατρεύω (μαζί με πολλά άλλα) και για τους στίχους και για τη μουσική είναι το «Πρωινό τσιγάρο» σε μουσική του Νότη Μαυρουδή και στίχους Αλκη Αλκαίου:

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

Αδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και ‘γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιο Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ’ ένα καρέ τυφλό σ’ ένα καρέ τυφλό

Παλιά πρέπει κάποια φορά να το άκουγα πάνω από ένα 24ωρο συνεχόμενα… Αυτό είναι ένα από τα πιο ερωτικά -για μένα – κομμάτια, μαζί με το άλλο – που δεν έχει γραφτεί ως ερωτικό, αλλά η μουσική του το κάνει τέτοιο -, το Ομορφη Πόλη, σε στίχους, νομίζω, Γιάννη Θεοδωράκη και μουσική φυσικά του Μίκη:

Ομορφη πόλη, φωνές, μουσικές
απέραντοι δρόμοι, κλεμμένες ματιές
ο ήλιος χρυσίζει, χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά, πελάγη απλωμένα

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου
Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

Αυτό το βρήκα στο juke-box, όπου μπορείτε να βρείτε και άλλα σχετικά με τον Θεοδωράκη και το ελληνικό τραγούδι γενικότερα. Ενδιαφέρουσα σελίδα το juke-box.
ΧΑ! Κατάφερα και βρήκα την εκτέλεση του εν λόγω τραγουδιού με την Εντίθ Πιάφ στο Youtube. Δεν είναι ό,τι καλύτερο από ήχο, αλλά αξίζει τον κόπο. Είναι από τα πιο ερωτικά κομμάτια για μένα. Με πεθαίνει!

Είπα να πάω για ύπνο, αλλά είδα ότι είχα έναν αναγνώστη από Δανία. Αν πράγματι ήταν από εκεί και δεν πρόκειται απλά για σέρβερ που εδρεύει εκεί, τον παρακαλώ αν ξαναμπεί στη σελίδα να αφήσει ένα σχόλιο, διότι θα ήθελα να επικοινωνήσω μαζί του.

Είχα πει ότι από την πολύ αυγουστιάτικη βαρεμάρα δεν είχα διάθεση να καθαρίσω ούτε το σπίτι μου. Σήμερα όμως έκανα τελικά έξωση στις αράχνες… Το κακό είναι ότι τα σπίτια πάντα ξαναβρωμίζουν… Καλά, έχω ένα ελαφρύ αλλά ενοχλητικό πονοκέφαλο σήμερα και γράφω χαζομαρίτσες μου φαίνεται. Ας πάω να την πέσω για ύπνο. Κι αύριο μέρα είναι…

Το 2003 είχα πάει στην Μονεμβασιά με μία φίλη. Με εγκατέλειψε μία ημέρα νωρίτερα από όσο είχαμε πει ότι θα μείνουμε. Εμεινα μόνη και η θάλασσα είχε κύμα και δεν τολμούσα να μπω για μπάνιο. Εχω μάθει κολύμπι μεγάλη, στα 27 μου, διότι μέχρι και τα 23 μου τα καλοκαίρια δεν έβλεπα γαλάζια θάλασσα, αλλά πράσινο καπνό που τον καλλιεργούσαμε και του οποίου η συλλογή των φύλλων ξεκινούσε με το που τελείωνε το σχολείο τον Ιούνιο και σταματούσε με το που άνοιγε το σχολείο τον Σεπτέμβριο. Ετσι διακοπές και θάλασσα γιοκ.
Εζησα τις πρώτες μου διακοπές στα 23 μου χρόνια. Αφού, λοιπόν, το κολύμπι με κύμα στη Μονεμβασιά αποκλειόταν άραξα και κοίταζα τα κύματα. Με καταγοητεύει η τρικυμισμένη θάλασσα. Με φοβίζει και με γεμίζει δέος. Εκείνη την ημέρα αγόρασα και ξόδεψα τρία φιλμ για να «πιάνω» τα κύματα σε διάφορες φάσεις καθώς έσκαγαν στα βράχια.
Δεν γνωρίζω από φωτογραφία και η μηχανή μου ήταν μία απλή από αυτές τις αυτόματες οπότε μην έχετε απαιτήσεις ποιότητας, αλλά εμένα με ικανοποίησε αυτή η «τρέλα» να κάθομαι ώρα να φωτογραφίζω τα κύματα προσπαθώντας να πιάσω τις «εντυπωσιακές στιγμές τους». Αυτές που δημοσιεύω δεν είναι από τις καλύτερες, αλλά είναι νομίζω κάπως εντυπωσιακές. Βέβαια δεν είναι τα τεράστια κύματα των ωκεανών, αλλά γουστάρω την ώρα που σκάνε οι αφροί και διαλύονται πάνω στο βράχο να προλάβω αυτά τα κλάσματα δευτερολέπτου πριν το θάνατο τους τις χιλιάδες σταγόνες…

Αυτό το γκράφιτι το είχα δει στο Μοναστηράκι. Μου άρεσε πάρα πολύ και το φωτογράφισα. Πρέπει να είναι πριν δύο ή τρία χρόνια η φωτογραφία, οπότε δεν ξέρω αν εξακολουθεί να υπάρχει. Με γοητεύουν αυτοί οι αφανείς συχνά καλλιτέχες που αφήνουν το δημιουργικό αποτύπωμα τους σε διάφορα σημεία αυτής της πόλης. Πήγα να γράψω αφιλόξενης, ή τερατούπολης και άλλα τέτοια, αλλά τα βρήκα υπερβολικά. Η Αθήνα παρά την κατάντια της εξακολουθεί να έχει κάποιες πολύ φιλόξενες και όμορφες γωνιές. Τη μισώ και τη λατρεύω ταυτόχρονα. Αν ήταν όπως τώρα τον Αύγουστο δεν θα την άλλαζα με τίποτα σαν πόλη διαμονής μου. Θα μου πείτε έτσι κανείς μάλλον δεν θα την άλλαζε.

Με έχει πιάσει κάτι με τα φυτά μου σήμερα… Μάλλον κάποια ψυχή μου θυμίζουν… Αλλη μία φωτογραφία από τους βασιλικούς που είχα πρόπερσι και τους είχα χαρεί πολύ που είχαν μεγαλώσει τόσο, πολύ περισσότερο μάλιστα που τους είχα ξεκινήσει από σπόρο και όχι έτοιμο φυτό. Ο πιο ψιλός βέβαια που φαίνεται αριστερά ήταν έτοιμο φυτό, οι άλλοι στη μακρόστενη γλάστρα ήταν δικό μου «δημιούργημα». Λατρεύω τους βασιλικούς. Μου θυμίζουν τη γιαγιά μου που πάντα είχε στο παράθυρό της κάμποσους.

Απόλυτη ησυχία απόψε στη γειτονιά μου. Η Αθήνα μάλλον έχει αδειάσει. Είναι η περίοδος που παίρνουν οι περισσότεροι άδειες και φεύγουν για διακοπές. Πότισα το γιασεμί μου και τον πλατύφυλλο βασιλικό και μου απάντησαν με υπέροχες μυρωδιές. Εχω παρατηρήσει ότι τα διαστήματα που φεύγουν πολλοί εκτός Αθηνών τα λουλούδια παίρνουν πολύ τα πάνω τους. Προφανώς με τα αυτοκίνητα που λείπουν μειώνεται το καυσαέριο και ανασαίνουν και αυτά τα καημένα λίγο καλύτερα. Οι φωτογραφίες που παραθέτω δεν είναι πρόσφατες. Δεν έχω πια τόσο πράσινο στο μπαλκόνι μου, αλλά το γιασεμί παραμένει ωστόσο, ενώ ο νέος βασιλικός είναι πλατύφυλλος είπαμε.