oraelladas.gr

«Αν η ζωή με θέλει θα με κρατήσει στην αγκαλιά της». Αυτό είχα πει τη δεκαετία του ‘90 που βίωνα ανάλογη φάση. «Dance me to the children who are asking to be born» (via karpidis). Πολλά παιδιά ζητούν να γεννηθούν. Χωράνε όλα; Χωράνε, αν τους κάνουμε τόπο όταν κλείνουμε το δικό μας κύκλο. Ο δικός μου κύκλος δεν ξέρω αν κλείνει ή αν έχει άλλο ένα τέρμινο έως ότου ολοκληρωθεί. Η ζωή ξέρει καλύτερα από μένα και θα μου δείξει το δρόμο.

Χθες φρόντισα το σώμα μου. Σήμερα δεν έχω διάθεση για την παραμικρή γειωτική εργασία, φεύγω συνέχεια με σκέψεις και διάθεση για γράψιμο που δεν καταλήγει καν τέτοιο. Μόνο τίτλοι αραδιασμένοι στη σειρά περιμένουν σαν κουτάκια κονσέρβας να γεμίσουν. Αντιδραστική στο να καθαρίσω το σπίτι μου. Κάνω συλλογή από αράχνες και σκόνη.

Συζήτηση για σεντόνια, πετσέτες, πανωσέντονα και κατωσέντονα από αθώους και αγνούς ή μη bloggers. Συζήτηση δηλαδή με όρους και κριτήρια παραδοσιακών εντύπων και επιδιώξεις για τη μέγιστη δυνατή διαδραστικότητα. Κατά τα άλλα δεν τους απασχολεί η αναγνωσιμότητα; Ε! ναι! Εγώ ενδιαφέρομαι όχι απλά να με διαβάζετε, όχι απλά να με βάλετε στα αγαπημένα σας (σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, που με βάζεις;), όχι απλά να ανέβω στα ύψη σε λίστες δημοφιλίας και αναγνωσιμότητας, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΕ ΛΑΤΡΕΨΕΤΕ! Τόσο πολύ χρειάζομαι την αγάπη σας, έτσι που σαν νύφη ξεβράκωτη, που τα μόνα της προικιά είναι τα σεντόνια των γραφτών της…, να καταφέρω να βρω «τον γαμπρό μου, τον νυμφίο μου…» Αλλά ενδιαφέρομαι να με λατρέψετε με τους δικούς μου όρους, όχι με τους δικούς σας. Να με λατρέψετε ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ και όχι γι’ αυτό που πρέπει να προσπαθήσω να είμαι για να σας αρέσω. Και μα την αλήθεια δεν θα προσπαθήσω…, διότι απλά βαρυέμαι και το βρίσκω χωρίς νόημα. Αν είναι νάρθει θε ναρθεί ό,τι είναι να έρθει… Κι όποιος νομίζει πως τα καταφέρνει χωρίς το ρεύμα της ζωής νομίζει πως κατάφερε να κάνει τρύπα στο νερό… Μου μυρίζει κάτι σαν θάνατος. Δεν ξέρω αν θα είναι ο φυσικός ή άλλος ενός κύκλου ζωής. Σίγουρα πάντως μυρίζει θάνατος.