oraelladas.gr

Πήγα έκανα ένα ντουζάκι για να βγω λίγο έξω διότι κοντεύω να βγάλω ρίζες στην καρέκλα μπροστά στον υπολογιστή. Ομως ενώ σκουπιζόμουν με την πετσέτα μου ήρθε βρώμα από τσιγάρο από τον απάνω όροφο. Χμ! Θα έχουμε και τέτοια τώρα. Η μύτη της μανδάμ έχει γίνει υπερευαίσθητη και πιάνει το παραμικρό! Τι να κάνω; Γίνεται να απαγορεύσω στους από πάνω να καπνίζουν; Φυσικά όχι. Είναι σπίτι τους. Θα πρέπει να μάθω να ανέχομαι τους άλλους. Χα! Να ένας λόγος που κάπνιζα. Δεν άντεχα τους άλλους να καπνίζουν. Να πάρει και να σηκώσει έπρεπε να έχω βγει ένα άλλο χαρμάνι γονιδίων που να αντέχει.
Αυτό το χαρμάνι ώρες – ώρες μου δίνει την αίσθηση πως είναι φευγάτο για αλλού… Σαν ο τόπος μου να είναι κάπου με λιγότερες αντιφάσεις και αντιθέσεις, σε έναν ωκεανό ανυπαρξίας… Ή αυτό είναι ψευδαίσθηση επειδή η JAGUAR έμεινε ακινητοποιημένη χρόνια;

Τα Μagic Bus απαγορευόταν να φθάνουν μέχρι το Λονδίνο λόγω διακίνησης ναρκωτικών. Ετσι αναχωρούσες από Λονδίνο με ένα τοπικό πούλμαν για το Παρίσι και από εκεί σε παραλάμβανε το Μagic Bus για την επιστροφή στην Ελλάδα.
Η μικρή περίμενε να την παραλάβει αυτό το λεωφορείο ενώ της έκαναν παρέα ο τύπος που τη φιλοξένησε και η συγγενής του με την οποία έκανε πολύ περισσότερο παρέα από όσο με τον ίδιο. Δεν είχε καταλάβει τι είχε παιχθεί.
Πολλά πράγματα στη ζωή της τής είχαν μείνει ανεξήγητα. Από το πώς χάθηκε μία κίτρινη μπάλα που είχε παιδί μέχρι το τι σήμαιναν τα αλισβερίσια με την Πολωνία και οι αγάπες και τα λουλούδια στην ίδια.
Ευτυχώς που πάντα με ένα περίεργο τρόπο ένας φύλακας άγγελος την προφύλασσε από τα χειρότερα, τα οποία δεν ήξερε και τι μπορεί να ήταν. Ισως ήδη να τα ζούσε χωρίς να το ξέρει. Read more »

Πάντα όταν μιλάω για εντιμότητα και ειλικρίνεια συνηθίζω να τονίζω: «Θα είμαι μαζί σου έντιμη και ειλικρινής στο βαθμό που έχω καταφέρει να είμαι και με τον εαυτό μου». Υπό αυτή την έννοια δεν μπορώ να κακίσω ανθρώπους που δεν καταφέρνουν να είναι έντιμοι απέναντί μου, διότι κατά κανόνα δεν έχουν καταφέρει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου στοιχίζει η αγνότητα της άγνοιας τους…, αλλά αυτά έχει η δημοκρατία. Χρειάζεται να περιμένεις…

Εχετε σκεφθεί ποτέ ότι δεν υπάρχει χειρότερος σαδισμός από το να σωπαίνει κάποιος και να μη σας λέει τι τον έχει ενοχλήσει από τη συμπεριφορά σας; Ή να θεωρούν πως μία γενικόλογη εξήγηση ήταν επαρκής. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που συνηθίζουν αυτή την τακτική. Προτιμούν τη σιωπή από τις εξηγήσεις και την ανθρώπινη συζήτηση ή και την πιθανή σύγκρουση. Μοιάζει να απολαμβάνουν το να σε έχουν στην πρίζα, αλλά αρνούνται οι ίδιοι να μπριζωθούν με το να καθίσουν και να συζητήσουν έντιμα τι έχει συμβεί σε μία σχέση και να βρεθεί άκρη με τις πιθανές παρεξηγήσεις που μπορεί να έχουν υπάρξει. Προτιμούν να αποφασίζουν για σας χωρίς εσάς. Read more »

Από τη μία η Ελλάδα της γκρίνιας και της μιζέριας και από την άλλη ευτυχώς και μία άλλη Ελλάδα που εργάζεται σιωπηλά και κτίζει. Τυχαίνει να γνωρίζω μία κοπελιά, συντηρήτρια έργων Τέχνης που εργαζόταν και ίσως εργάζεται ακόμα στο Ε.Λ.Ι.Α., Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο. Επαιρνε λίγα χρήματα αλλά έκανε σωστά και φιλότιμα τη δουλειά της και έχτιζε μαζί με άλλους νέους ανθρώπους αυτό που θα δείτε στις σελίδες του ΕΛΙΑ, το οποίο πλέον έχει περάσει στο ΜΙΕΤ, το Μορφωτικό Ιδρυμα της Εθνικής Τράπεζας. Ετσι επειδή δεν αντέχω να είμαστε μόνο γκρίνια.

Παραπλανητικός εν μέρει ο τίτλος. Βρήκα κάτι που μου άρεσε και είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Βρήκα στη σελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) ένα αρχείο φωτογραφιών και χειρογράφων διαφόρων συγγραφέων. (Ο σύνδεσμος θα σας βγάλει στη γενική σελίδα του ΕΚΕΒΙ. Από εκεί πάνω αριστερά θα κάνετε κλικ στην ένδειξη συγγραφείς και θα σας πάει στο αρχείο). Μου έκανε εντύπωση κυρίως όπου υπήρχε παιδική φωτογραφία του συγγραφέα, αλλά δεν έχουν όλοι. Εχει ενδιαφέρον να βλέπεις το ύφος του παιδιού και πώς διαμορφώθηκε ως μεγάλος. Αλλοι πάλι είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ παιδιά. Παρακολουθώντας αυτές τις φωτογραφίες συνειδητοποιούσα πως όταν αποστασιοποιείσαι πολύ από τη ζωή και παρακολουθείς και αναλύεις τα πάντα κάποιες στιγμές νιώθεις ένα είδος φόβου για το τι μπορεί να είναι ο άνθρωπος ή τι είναι ζωή. Ομως τώρα πια ξέρω το κόλπο και ρωτάω: Ποιος έκανε τη σκέψη; Και η σταθερή απάντηση: Εγώ. Καλά, τι φοβάμαι λοιπόν; Αυτό το εγώ παραμένει σταθερός παρατηρητής και ερωτών. Αν το τραβήξεις λίγο με ερωτήσεις διαπιστώνεις πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο για περαιτέρω διερεύνηση. Ακόμα και ο εξωτερικός παρατηρητής που τελευταία νομίζω πως μου είναι ενοχλητικός από εκεί ξεκινάει. Τι μέσα, τι έξω. Ολα ένα.

Και για τον καλό μήνα ο δεύτερος πίνακας του φίλου μου του Κώστα του Κουφογιώργου ή Κούφη όπως μου αρέσει να τον φωνάζω. Δείτε τη δική του ιστοσελίδα με τα σκίτσα του, αλλά και τα υπόλοιπα έργα ζωγραφικής. Οπως είπα και στο προηγούμενο έργο που δημοσίευσα μου αρέσουν τα χρώματα που χρησιμοποιεί και η ένταση που αποπνέει η δουλειά του. Μου αρέσει επίσης που αναδεικνύονται διάφορες μορφές μέσα από το ανακάτεμα των χρωμάτων και σε διάφορα επίπεδα. Δεν γνωρίζω πολλά – πολλά περί τέχνης για να τον εντάξω σε τεχνοτροπία. Μου αρκεί ότι μου αρέσει αυτό που βλέπω. Κούφη μου σε ευχαριστώ και πάλι! Σε αυτό το έργο ομολογώ ότι έχω μία αμφιβολία αν το έχω βάλει σωστά, διότι βλέπω την υπογραφή σαν σε καθρέφτη και δεν ξέρω τι ακριβώς παίζει… Τέλος πάντων εγώ έτσι το βλέπω σαν σωστό. Εδώ μου αρέσουν ειδικά τα χρώματα στο επάνω μέρος του πίνακα που για διάφορους λόγους με παραπέμπουν στον μήνα Αύγουστο. Θερισμένα στάχια, καρπούζια, σταφύλια, σύκα, ουρανός και ο απόηχος από τις πολλές φωτιές του Ιουλίου… Και από κάτω να πλησιάζει το Φθινόπωρο απειλητικό… Δική μου ερμηνεία. Εσείς μπορείτε να κάνετε τη δική σας.