oraelladas.gr

Κάποιος θα έλεγε πως αυτό το διάστημα το blog μου έχει γίνει πάρα πολύ προσωπικό και θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι έκανα «κακές παρέες»… Ομως σύμφωνα τουλάχιστον με τις επισημάνσεις της ημερίδας που έγινε το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουνίου ένα από τα χαρακτηριστικά του blogging είναι ο θρίαμβος της ατομικότητας! Της ατομικότητας ως διαμαρτυρόμενου πολίτη ή καταναλωτή ή ως δημιουργού, ή δεν ξέρω υπό ποια άλλη ιδιότητα. Προσωπικά μάλλον θα έλεγα πως το blogging είναι μία διαδικασία εξατομίκευσης. Εξατομίκευσης υπό την έννοια της συνειδητοποίησης των στοιχείων της προσωπικότητάς σου μέσα από την διαδραστικότητα της επικοινωνίας, η οποία είναι χαρακτηριστικό επίσης των blog. Εξατομίκευση η οποία παράλληλα σου αποκαλύπτει τη γκάμα ενδιαφερόντων σου για τα κοινωνικά ζητήματα και τα περιθώρια και τις διαθέσεις συμμετοχής σε συλλογικές διαδικασίες. Κατά τα άλλα σίγουρα η ζωή δεν αρχίζει και τελειώνει στο διαδίκτυο, αντίθετα ξεκινά έξω από αυτό περνά δια μέσου και καταλήγει πάλι εκεί έξω με τους αληθινούς ανθρώπους που βλέπεις, αγγίζεις, μιλάς, ακούς, μυρίζεις, γεύεσαι.

Δώστε μου ένα σκαμνί, λίγα τριμμένα βαμβακερά ρούχα και μία ξύλινη σκηνή να ανέβω πάνω και να σας συνεπάρω σε άλλους κόσμους με ένα μονόλογο. Η ζωή ολόκληρη ένα θέατρο κι εγώ σε ρόλο δραματικό θέλω να σας κάνω να κλαίτε για όσα δεν κλάψατε ποτέ. Να θυμηθείτε τις χιλιάδες μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας που μέσα στη βιασύνη σας δεν προσέχετε και να κλάψετε, να κλάψετε ασταμάτητα.
Να κλάψετε για τους κραυγαλέους ψίθυρους της ψυχής σας που ποτέ δεν τους δώσατε σημασία. Να κλάψετε για τις χιλιάδες σιωπές και τα όχι που είπατε. Για όσα έμειναν ανολοκλήρωτα και θα τα επιθυμείτε αιώνια. Read more »

Είμαι σαν θεός με πολλά πρόσωπα. Ενα για τη δουλειά μου, ένα για τους φίλους μου, ένα για τους αγνώστους, ένα για την οικογένεια μου, ένα, που αλλάζει ενίοτε, για αυτούς που νιώθω πιο κοντά μου, αν ποτέ ένιωσα κανέναν έτσι.
Στη δουλειά μου
Στους φίλους μου
Στους αγνώστους
Στην οικογένειά μου
Στους δικούς μου
Σαν την ινδική θεά Κάλι

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το Ιούλιο του 1987. Εναν εξίσου «ιστορικό» με τον εφετινό Ιούλιο και τα πρώτα χρόνια που είχα αρχίσει να καπνίζω… Ενώ το κειμενάκι για τα πολλά πρόσωπα είναι από το 2005.

…σαν καλό, παλιό, κόκκινο κρασί την σκόρπιζα όπου μου τη ζητούσαν… Δεν γνώρισα την οικονομία και το μέτρο. Δεν ξέρω τι σημαίνει κερδίζω. Πάντα υπήρχε κάτι σε περίσσευμα. Κάτι να μοιράσω, γιατί ήταν πολλά αυτά που είχα και ακόμα έχω. Πρέπει να λιώσω, να τα δώσω όλα. ΟΛΑ.

Τώρα που δεν καπνίζω έχουν αρχίσει και βγαίνουν διάφορα στην επιφάνεια. Είμαι σαν κρεμμύδι. Με κάθε φλούδα που αφαιρώ ξαναζώ την ιστορία της και δόστου ξεσπάω μπούχαχα σε κλάμα. Εχουν ανοίξει οι βρυσούλες, τρέχουν ασταμάτητα ακόμα και σιωπηλά και δεν λένε να κλείσουν. Τα πάντα με θίγουν, με προσβάλλουν, με πονάνε. Θυμώνω, θέλω να τα ισοπεδώσω όλα, να κάνω τους άλλους να πονέσουν όσο με πόνεσαν και εμένα κάποιοι άλλοι στο παρελθόν ή και τώρα. Θέλω να τα πάρω όλα παραμάζωμα, να μην υπολογίσω τίποτα κι ύστερα απόλυτα νεκρή και αναίσθητη να μη νιώθω. Οχυρωμένη πίσω από διανοήματα, μεγάλα λόγια και οράματα να κρύβω την αδυναμία μου να είμαι απλά ανθρώπινη. Απλά από σάρκα και αίμα. Σάρκα που διψά να την αγγίξουν, να τη χαϊδέψουν, αίμα που σπαρταρά στις φλέβες ζωντανό και κόκκινο σαν το θυμό μου. Μπορώ ακόμα να θυμώνω, μπορώ ακόμα να ερωτεύομαι, μπορώ ακόμα να επιθυμώ.
Παλιότερα όταν άκουγα κάποιους να μιλάνε περί απελευθέρωσης από το κάρμα, εγώ έλεγα πως δεν θέλω να απελευθερωθώ. Μου αρέσει -αν πράγματι έχει κάποια βασιμότητα- να φορτώνω κάρμα και να έρχομαι και να ξανάρχομαι στη ζωή. Τόσο τη λάτρευα! Και μάλλον ακόμα τη λατρεύω αφού συνεχίζω να ταλανίζομαι… και να χτυπιέμαι σαν το χταπόδι στο βράχο…

Ναι, την θέλω, αλλά υπό τους όρους που λέει το διαολεμένο kaltsovrako: Να γράφω ό,τι γουστάρω και να με θέλουν ως διαφημιστικό χώρο για αυτά που γράφω. Διότι π.χ. αυτή τη στιγμή είμαι σκατά. Εχω μουλιάσει στο κλάμα. Δεν θέλω να παρουσιασθώ ευπρεπώς ενδεδυμένη και χαζοχαρούμενη χάριν της διαφήμισης. Θέλω να συνεχίσω να μουλιάζω στο κλάμα χωρίς να με νοιάζει αν θα βαρεθείτε και θα φύγετε οι περισσότεροι. Ή αν μείνετε να μείνετε επειδή σας αρέσει το στυλ που κλαίω… και όχι να θέλετε να αλλάξω διάθεση για λόγους δημοσίων σχέσεων.

Αναρωτιέμαι σε ποιες περιπτώσεις κάποιος σωπαίνει και δεν απαντά σε όσα μπορεί να τον ρωτάς ή να του λες; Κι αν όλοι βυθιζόμασταν στη σιωπή πώς θα ήταν άραγε η ζωή; Ας κάνω μία εικασία: Εστω ότι εκείνος απέναντι που παραμένει σιωπηλός είναι ο εσώτερος Εαυτός. Τι προσπαθεί να μου πει με την εύγλωττη σιωπή του; Πόσα περισσότερα λένε οι παύσεις από τις λέξεις;