oraelladas.gr

Οσο περνάνε οι ημέρες από εκείνη την «αυθόρμητη» συγκέντρωση της 8ης Ιουλίου στην Πλατεία Συντάγματος όλο και περισσότερο καταλαβαίνω τι σήμαινε η μελαγχολία που μου έβγαινε όταν τελείωνε. Ηταν η αίσθηση πως αυτό δεν αρκούσε, πως πάλι τα ίδια θα γίνονταν, πως δεν αλλάζουν τα πράγματα από τη μία στιγμή στην άλλη, πως χρειάζεται χρόνος και πόνος… για να προκύψουν ουσιαστικές αλλαγές. Με αφορμή την 11η Σεπτεμβρίου είχα ακούσει πως ο Ντοστογιέφσκι είχε πει ότι «ο πόνος είναι η καρδιά της συνειδητοποίησης». Θα χρειαστεί να πονέσουμε ακόμα πολύ και για πολλά, μα πάρα πολύ μέχρι να αλλάξουν ουσιαστικά κάποια πράγματα.
Ηδη μάλλον άρχισαν τα πρώτα λάθη με την Πάρνηθα μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί το κοινό αίσθημα πως κάτι γίνεται. Εβλεπα ένα βίντεο στου vrypan. Δείτε το και δείτε και τα σχόλια. Δεν φταίει ο vrypan, που αναρωτιέται πόσοι θα βοηθήσουν. Οπως όλοι μας θέλει το καλύτερο, αλλά… Ολοι θέλουμε το καλύτερο και επιτυγχάνουμε να γίνεται το χειρότερο. Εχω κουραστεί αφάνταστα από όλους μας. Θα σας πω γιατί σε επόμενο ποστ. Αυτή τη στιγμή έχω λυσσάξει να καπνίσω. Ενα τσιγάρο ήταν πριν απάντηση σε κάθε αδιέξοδη σκέψη. Τώρα πια δεν υπάρχει καπνός στο σπίτι. Πρέπει να πάρω βαθιές ανάσες και να περιμένω να περάσει η επιθυμία, ενώ παράλληλα να ψάξω τι με θλίβει τόσο που θέλω να ξεφύγω ρουφώντας την πικρή γεύση του καπνού. Τι είναι τόσο πικρό που να θέλω να το σβήσω με κάτι πικρότερο;
Εκεί κάπου μετά την εφηβεία μου όταν κάτι με πόναγε πάρα πολύ είχα την τάση να καίω λίγο το χέρι μου ή με σπίρτο ή με τσιγάρο ώστε να καταλαγιάσω τον ψυχικό πόνο προκαλώντας ένα εντονότερο σωματικό πόνο. Είμαι άραγε τόσο ευάλωτη και ευαισθητούλα όσο έχουν παρατηρήσει φίλοι μου κατά καιρούς; Προσπαθώ να φαίνομαι γενναία και δυνατή μάλλον, αλλά δεν ξέρω αν στ’ αλήθεια είμαι τέτοια. Ισως αν αφηνόμουν να δείχνω αυτό που είμαι θα είχα μείνει μισή μερίδα σε σωματικό εκτόπισμα και συνέχεια θα έκλαιγα με το παραμικρό, διότι με πονάνε πάρα πολλά που βλέπω. Και δυστυχώς «βλέπω» πολύ περισσότερα από το μέσο άνθρωπο από όσο έχω καταλάβει μέχρι τώρα…