oraelladas.gr

Πέρα από τους προβληματισμούς σχετικά με το θέμα της διαφήμισης στα blog, στο οποίο αναφέρομαι στο προηγούμενο ποστ, αυτό το διάστημα περνάω μία ιδιαίτερα χαοτική φάση. Από τη μία έχω αρχίσει να νιώθω έντονη ανασφάλεια για το τι θα κάνω με δουλειά, από την άλλη δίνω μάχη να κόψω το κάπνισμα, ενώ παράλληλα προβληματίζομαι αν μέσα σε αυτή την κατάσταση πλήγωσα έναν άνθρωπο που δεν μου έφταιγε σε τίποτα, αντίθετα θα έλεγα ότι αυθόρμητα θέλησε να μου προσφέρει κάτι θετικό.
Με τη συνήθη μου καχυποψία και την ευάλωτη ψυχολογία αυτής της περιόδου λειτούργησα μάλλον αψυχολόγητα και περιέπλεξα τα πράγματα.
Οντας κατά κανόνα ακραία δραματική σε συμπεριφορά – που όσοι δεν με γνωρίζουν την παρεξηγούν και τη λαμβάνουν μάλλον υπερβολικά τοις μετρητοίς – τα σκάτωσα. Και μάλλον τα σκάτωσα άσχημα, ενώ δεν ήταν στις επιδιώξεις μου. Αλλά δυστυχώς συνήθως «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις»…
Τέλος πάντων εν καιρώ – και αν τυχόν με διαβάζει – ο άνθρωπος στον οποίο αναφέρομαι ελπίζω να καταλάβει ότι δεν ήθελα να προκαλέσω τα αποτελέσματα που προκάλεσα. Νιώθω πάρα πολύ θλιμμένη που δεν μπορώ πλέον να επανορθώσω και όχι τόσο επειδή γιατί έχασα ένα φίλο κι άρα έγινα φτωχότερη, αλλά κυρίως διότι και γιατί φοβάμαι ότι δεν μπόρεσα να του δώσω να καταλάβει σωστά όσα κατά καιρούς του εξέφρασα ως σκέψεις, ώστε να μην πληγωθεί στις ευαισθησίες του τον πλήγωσα στις ευαισθησίες του.
Τώρα πια έχει ορθώσει ένα τείχος που αδυνατώ να διαπεράσω για να τον πείσω για ο,τιδήποτε διαφορετικό από αυτά που υποθέτει. Υποψιάζομαι ότι θεωρεί πως κατά αυτόν τον τρόπο και εκείνος προστατεύει τις δικές μου ευαισθησίες και αυτό μου φαίνεται ακόμα περισσότερο παράλογο έως τραγικό και παράλληλα αστείο, διότι και οι δύο με τις καλύτερες προθέσεις δημιουργούμε προκαλέσαμε τα χειρότερα αποτελέσματα.
Δυσκολεύομαι αφάνταστα κάποιες φορές να κατανοήσω τον παραλογισμό της ζωής. Ξέρω πως αν με διάβαζε τώρα το πιθανότερο είναι ότι θα είχε μία πολύ λογική – κατά την άποψή του – εξήγηση για τη συμπεριφορά του, ενώ εγώ θα είχα μία εξίσου λογική εξήγηση για τη δική μου συμπεριφορά, αλλά αυτές οι δύο λογικές δεν θα μπορούσαν να συναντηθούν πουθενά.
Εχω καταλάβει πως από τη στιγμή που χάνεται η εμπιστοσύνη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι αδύνατον να υπάρξει συνεννόηση. Το ζήτημα είναι ότι ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πότε σπάει αυτό το λεπτό όριο ανάμεσα στην εμπιστοσύνη και την δυσπιστία. Ισως μία σημαντική παράμετρος στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης είναι ο χρόνος και οι δοκιμασίες. Δυστυχώς αυτός ο χρόνος δεν παρέχεται πάντα για όλες τις ανθρώπινες σχέσεις και με αρνητικό δεδομένο πως προσωπικά είμαι ιδιαίτερα παρορμητική και βιαστική στο να βάλω τα πάντα στα κουτάκια τους και τις κατηγοριοποιήσεις τους. Αυτό ξεκινάει από δική μου ανασφάλεια που αυτό το διάστημα εντείνεται από την ανεργία και τη διακοπή του καπνίσματος. Αν τα καταφέρω με αυτό κάτω από τόσο στρες μάλλον μετά θα νιώθω πολύ δυνατή, αλλά…
Τέλος πάντων, ας μη το παιδεύω άλλο, διότι είναι μάλλον απίθανο να με διαβάσει ο άνθρωπος που θα ήθελα, ενώ εσείς θα νιώθετε πως διαβάζετε γρίφους και κάτι προσωπικό και αφόρητα βαρετό. Επιπλέον ακόμα και αν με διάβαζε τα λάθη που έκανα δεν διορθώνονται πια, αλλά είναι οδυνηρό να είναι τόσο απόλυτος ο άλλος μαζί σου. Πολύ οδυνηρό… Και ακόμα οδυνηρότερο όταν συνειδητοποιείς πως εσύ υπήρξες εξίσου απόλυτη και ακραία δραματική… και καθόλου χαλαρή και ευέλικτη. Και μετά παραπονιέσαι γιατί σε πήρε στα σοβαρά… Μήπως εσύ πήρες πολύ σοβαρά τον εαυτό σου;