oraelladas.gr

Βρήκα ενδιαφέρουσα μία νέα υπηρεσία που δεν την ήξερα. Αναζήτηση ειδικά σε blogs βασισμένη στην υπηρεσία της google custom search, από τo cosmix.org. Tην υπηρεσία ανακάλυψα από ανάλογο μπανεράκι σαν αυτό που βλέπετε εδώ, στο exeisminima.

Παρακολουθώντας το Πολιτικό blog διαπιστώνω ότι αρχίζει να αποκτά όλο και περισσότερη βαρύτητα η παρουσία του στα πολιτικά δρώμενα. O karpidis που το δημιούργησε από όσο έχω καταλάβει (ας με διορθώσει εάν κάνω λάθος) καθώς και οι δύο νεαρές κοπέλες, Κάλι και Ελίζ, που το στηρίζουν, παρά τις -λογικές- επιμέρους τεχνικές ατέλειες στα βίντεο, λειτουργούν με συνέπεια στην προσπάθεια που κάνουν. Καθώς παρακολουθώ τη σελίδα διαπιστώνω και τις διάφορες τεχνικές αντιξοότητες που συναντά ο karpidis και ομολογώ πως τον χαίρομαι για το πείσμα του, την επιμονή του και την τόλμη του να κάνει κάθε τόσο και ένα νέο βήμα. Πρόσφατα, λοιπόν, βρέθηκε στο 10ο συμπόσιο της Σύμης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Πάρο. Στο Πολιτικό blog θα βρείτε ένα σχετικό εκτενές ρεπορτάζ παράλληλα με φωτογραφίες με το χαρακτηριστικό στυλ αυθόρμητης γραφής ala karpidis… Μπράβο karpidis, προχωράς πολύ καλά! Σου βγάζω το καπέλο!

Τις τελευταίες ημέρες που είχα τα δικά μου ζόρια έβλεπα κάποια σοβαρά θέματα σε άλλα blog, αλλά δεν ήμουν έτοιμη να γράψω γι’ αυτά. Ετσι αφιερώνω τώρα αυτές τις πέντε λέξεις και τους δύο συνδέσμους (krogias, vafman) στο χαμό των πιλότων Δημήτρη Στοϊλίδη και Γιάννη Χατζούδη στη μάχη με τις πυρκαγιές, οι οποίοι ταξίδεψαν για να βρουν εκεί ψηλά και άλλους συναδέλφους τους. Δεν θα πω δραματικά λόγια. Τα σοβαρά είναι σοβαρά από μόνα τους, ώστε να μη χρειάζονται υποστήριξη από λέξεις. Εχασαν επίσης τη ζωή τους νομίζω και δύο πυροσβέστες στο Ρέθυμνο και πάλι πάνω στο καθήκον.

Τον Τιτάνα δεν τον ξέρω προσωπικά, ξέρω ότι στοχεύει επαγγελματικά μέσα από το blog του, ξέρω επίσης ότι στο θέμα των αναδασώσεων είχε αρχικά κάποιες ανεδαφικές απόψεις. Προφανώς δεν γνώριζε κάποια πράγματα, όπως και όλοι μας άλλωστε όπως αποδείχθηκε όταν κάηκε η Πάρνηθα και μάθαμε πολύ περισσότερα με όσα διαβάσαμε. Τώρα πέτυχα στο sync αυτό το βίντεο που παρουσιάζω. Δεν θεωρώ πως αρκεί ή είναι λύση αυτό που προτείνει ο Τιτάνας, αλλά είναι κάτι. Και είναι κάτι που το παρουσιάζει με αρκετή πειστικότητα. Δεν ξέρω πόσο είναι «καλός ηθοποιός» ώστε να μοιάζει ανεπιτήδευτος, αλλά εμένα με πείθει ότι εννοεί και πιστεύει αυτό και σε αυτό που κάνει.
Δεν συμφωνώ ίσως σε όλα όσα κάνει ή μάλλον ήθελε να κάνει σε θέματα περιβάλλοντος, αλλά βλέπω πως όταν έμαθε και εκείνος συγκρατήθηκε και βρήκε άλλες λύσεις. Με αγγίζει πάντως η προσπάθεια και το πείσμα αυτών των παιδιών όπως ο karpidis του Πολιτικού blog, ο Τιτάνας τώρα, ο Παναγιώτης ο Βρυώνης και άλλοι που συσπειρώνονται γύρω τους. Βλέπω, παρά τις επιμέρους διαφωνίες μου μαζί τους, ότι παλεύουν παράλληλα με ό,τι θα ήθελαν για τον εαυτό τους σαν επιτυχία (θεμιτό για μένα) και για μία άλλη στάση και ποιότητα ζωής.
Εύχομαι όσο θα προχωράνε να μην αλλάξουν αυτή την ποιότητα και την εντιμότητα με την οποία έχουν όλοι τους ξεκινήσει, όσο για την άγνοια συγχωρείται, διότι είναι κάτι που στην πορεία μπορείς να καλύψεις. Και όταν κινείσαι και δρας θα κάνεις και λάθη. Μόνο σε κατάσταση αδράνειας δεν θα κάνεις λάθος, αλλά τότε απλά δεν θα κάνεις τίποτα…

Κάποιος μου πρότεινε πρόσφατα να γράψω ένα βιβλίο (κι άλλοι μου το έχουν προτείνει εδώ) αντί να κλάψω για κάτι λυπηρό που μου συνέβη, αφού λέει γράφω καλά. Το να γράφεις δεν αντικαθιστά το να ζεις… Πέρα από αυτό δεν νομίζω ότι έχω ικανότητα να γράψω βιβλίο. Δεν γνωρίζω πως να χτίσω χαρακτήρες, πλοκή, δομή και όλα τα σχετικά που αφορούν για παράδειγμα ένα μυθιστόρημα. Κάθε φορά που επιχειρούσα να γράψω κάτι το μόνο που μπορούσε να μου βγει εύκολα ήταν να μιλήσω για όσα έχω ζήσει μέσα από μία ποιητική οπτική. Μου είναι δύσκολο έως αδύνατο να στήσω φανταστικές ιστορίες. Βέβαια φρόντισα να κάνω περίπου αξιόλογο «μυθιστόρημα» τη ζωή μου, ώστε να προσφέρεται να την κάνουν κάποιοι άλλοι βιβλίο, αν και εφόσον… Θα μου πείτε ωραία γράψε για τη ζωή σου. Οχι, εμπλέκονται και άλλοι. Οταν πεθάνω κάποιοι στους οποίους έχω καταθέσει αρκετό υλικό θα μπορούν ίσως να το αξιοποιήσουν.

Μέσα σε όλο αυτό το ψυχικό παίδεμα (ένα καλό… πάντα σώζει την κατάσταση και μας βγάζει από το αδιέξοδο, αλλά δεν ταιριάζει να το έχεις όταν το θες…) και προκειμένου να αντλήσω κουράγιο και δύναμη βλέπω και ξαναβλέπω αυτό το βίντεο που έβαλα πρόσφατα για το φλαμένκο. Αυτός ο άνθρωπος που χορεύει εκφράζει τέτοια επιμονή, δύναμη και πείσμα που νιώθω λες και καταφέρνει να μου τα μεταφυτεύσει. Ο ρυθμός δε και ο ήχος των κτυπημάτων των ποδιών και των χεριών και η υπαρξιακά λυγμική φωνή του τραγουδιού μου ατσαλώνει το τσαγανό της ψυχής. Πάλι καλά που υπάρχει και η τέχνη να ξεφεύγουμε, αλλιώς θα σαλτάραμε ή θα σαλπάραμε για λιμάνια ξένα…

Οταν ήμουν στο παλαιού τύπου εξατάξιο Γυμνάσιο, κάποιες φορές που δεν έγραφα καλά στους διαγωνισμούς και ήμουν ιδιαίτερα στεναχωρημένη, παρακαλούσα να υπάρχει ένας μηχανισμός που να μπορεί να εξαλείψει από τη μνήμη του καθηγητή μου, τη δική μου κι όλων όσων εμπλέκονταν στο γεγονός το κακό γραπτό. Ετσι και τώρα θα ήθελα να υπάρχει ένας αντίστοιχος μηχανισμός που να διέγραφε από τη μνήμη όσων εμπλέκονται κάποια γεγονότα της τελευταίας περιόδου. Να μπορούσε να ξαναπάει από την αρχή το γύρισμα… των σκηνών… Δυστυχώς όμως η ζωή δεν είναι ταινία. Το βέλος του χρόνου δεν γυρίζει πίσω, ενώ η μνήμη δεν διαγράφεται συγχρονικά όπως εγγράφονται τα γεγονότα. Ετσι είμαι από χέρι χαμένη… Τουλάχιστον αν οι άνθρωποι ήταν λίγο πιο χαλαροί και ευέλικτοι; Εγώ είμαι χαλαρή και ευέλικτη όμως;