oraelladas.gr

Πρωί. Το τοπίο φρέσκο σαν ξαναγεννημένο. Πώς ξέρω αν τα τοπία γερνάνε μαζί με τους ανθρώπους; Το μαρτυράνε οι παλιές τους φωτογραφίες σε καινούργια μάτια; Μυρίζει καμένο πεύκο και ψημένο καλαμπόκι. Φωτιές, συνέχεια φωτιές αυτό το καλοκαίρι. Εγώ αδιάφορη, προσηλωμένη στην περήφανη ακαμψία του Φλαμένκο, στη δύναμη του πείσματος και της επιμονής του χορευτή. Στα πόδια του που φυτεύονται στο έδαφος.
Με λύσσα θέλει να απλώσει ρίζες στη γη, ενώ ταυτόχρονα θέλει να πετάξει, να απογειωθεί. Χτυπάει με απελπισμένο θυμό να ελευθερωθεί από το ρίζωμα που ο ίδιος επιδίωξε το ίδιο απελπισμένα. Μικρές κυκλικές κινήσεις να κατέβουν οι ρίζες πιο βαθιά στη γη και να υψωθούν κλαδιά στον ουρανό. Στροβιλισμοί έκστασης, χωρίς καμία πρόθεση ούτε για πάνω ούτε για κάτω. Μετέωρος στο ενδιάμεσο κενό, άλλοτε σε πύρινη κι άλλοτε σε υγρή διάσταση. Ταμένος της φθοράς.
Δεν ξέρω αν με απασχολεί ακόμα και αν ο κόσμος γίνει στάχτη και μπούλμπερη. Δεν υπάρχει χώρος για ανόητες σκέψεις στο ουρλιαχτό που βγαίνει από τη ρίζα μου. Το νόημα όλο στο ΝΑ ΚΑΩ και η ζωή θα βρει τρόπο να με αξιοποιήσει. Διάρκεια 70 και 80 χρόνων μικρή για κατανόηση της σημασίας της καταστροφής.
Οι σκέψεις αυτές πολύ προσωπικές, ερμητικά διατυπωμένες και σιβυλλικές. Μην ψάχνετε να τις ερμηνεύσετε λογικά. Αφιερωμένες στους χημικούς καταλύτες της ζωής…