oraelladas.gr

Εχω παρατηρήσει ότι λειτουργώ κάπως σαν τις φάσεις της σελήνης. Ενα διάστημα πλήρους φωτεινότητας (ετερόφωτη;) που ξεκινά με σταδιακή έκθεση και κατόπιν νέος κύκλος σταδιακής εξαφάνισης ως το σημείο της πλήρους εσωστρέφειας και αφάνειας. Μοιάζει με την κυκλικότητα του γιν-γιανγκ ή ακόμα πιο απλά με τον 24ωρο κύκλο που περιέχει το απόλυτο φως, το απόλυτο σκοτάδι και τα ενδιάμεσα στάδια. Πάντα ωστόσο το σκοτάδι περιέχει την επόμενη φωτεινή ημέρα, ενώ η ημέρα περιέχει την επόμενη σκοτεινή νύχτα. Τώρα βρίσκομαι μάλλον to the dark side of the moon…
Στο πλαίσιο αυτής της εσωστρέφειας και μίας απόλυτα γήινης διάθεσης πέρασε από το νου μου έντονα η σχέση αρσενικού – θηλυκού. Ηρθε στο νου μου η γυναίκα που κυοφορεί το παιδί – άντρα και η γυναίκα που δέχεται μέσα της τον άντρα. Μία σχέση παράξενη που υποθέτω το αρσενικό δεν μπορεί να την βιώσει με τον ίδιο τρόπο, καθώς δεν περιέχει αυτό τον κενό χώρο μέσα του που φιλοξενεί τη ζωή ενός άντρα όταν είναι παιδί και έναν άλλο κενό χώρο που ανοίγει για να υποδεχθεί τον άντρα ως ενήλικα. Η γυναίκα φιλοξενεί επίσης και τη γυναίκα – παιδί μέσα της, αλλά η σχέση με τον άντρα μου φάνηκε περισσότερο περίπλοκη και μυστήρια. Σαν εικόνα μέσα από αυτές τις σκέψεις μου ήρθε η Παρθένος με το βρέφος, που μη βιαστούν κάποιοι να πουν ότι είναι χριστιανικό σύμβολο. Από όσο έχω διαβάσει προϋπήρχε του χριστιανισμού, ο οποίος απλά το υιοθέτησε.
Τι προσπαθώ να πω με όλα αυτά; Δεν ξέρω. Προσπαθώ να εντοπίσω γιατί μου βγαίνουν όλες αυτές οι σκέψεις. Ενα καυτό καλοκαίρι, με πυρκαγιές, με κάτι νέο που γεννήθηκε, κάτι που πιθανόν εγκυμονείται σαν προοπτική; Θα δείξει… Πάντως νομίζω στους μύθους των Ινδιάνων για τη δημιουργία του κόσμου εν αρχή ην το κενό…