Καλοκαίρι…
Written by coolplatanos on Ιουλίου 11, 2007 – 21:31 -Τα τζιτζίκια ακούγονται μέχρι και τώρα βαλαντωμένα και αυτά από τη ζέστη. Και ξεκινάνε το τραγούδι της από τα άγρια χαράματα. Ο Ιούλιος για μένα είναι με κάποιο τρόπο σημαδιακός μήνας στη ζωή μου. Ιούλιο είχε πάθει σοβαρό ατύχημα ο αδελφός μου. Ιούλιο είχα κινδυνεύσει να χάσω τη ζωή μου. Ιούλιο κάναμε την πρώτη ασυντόνιστη συγκέντρωση για την Πάρνηθα…, η οποία με κάποιο τρόπο με σημάδεψε. Ισως όχι με τον τρόπο που σημάδεψε την Ψιλικατζού που βρήκα εξαιρετικά λιτό και δυσανάλογα ουσιαστικό το σχετικό κείμενο της. Πάντως μου έχει απομείνει ένα περίεργο αίσθημα κενού. Κενού που δεν γνωρίζω με τι πρόκειται να γεμίσει.
Posted in oraelladas | 2 Comments »
Ιουλίου 11th, 2007 at 22:03
προτείνω καλή μου coolplatanos, να είσαι περισσότερο cool.
Nα αλλάξεις άποψη για τον Ιούλιο, που είναι μιά χαρά μήνας. Να σκεφθείς ότι τα πράγματα μπορεί να γίνουν διαφορετικά. Για παράδειγμα τα τζιτζίκια ακούγονται χαρούμενα και ξεκινάνε πολύ πρωί επειδή έχουν πολλά, ευχάριστα πράγματα να κάνουν. Το να τραγουδού αμέριμνα είναι ένα απο αυτά. Ισως το πιό δύσκολο αλλά το καταφέρνουν κι αυτό.
(Ελπίζω να πέτυχε η ένεση αισιοδοξίας)
Ιουλίου 11th, 2007 at 22:12
Ευχαριστώ ser. Η ένεση αισιοδοξίας πέτυχε, διότι κατά βάθος μάλλον δεν είναι ακριβώς απαισιοδοξία αυτό που νιώθω. Μάλλον νιώθω κάτι να εγκυμονείται. Αυτό θα το καταλάβεις πιθανόν από το επόμενο κείμενο. Με έχει πιάσει λίγο το σιβυλλικό μου σε αυτή τη φάση…