oraelladas.gr

Είναι ρευστό, ευέλικτο, μαλακό, αλλά έχει τεράστια δύναμη. Μπορεί να λιώσει το βράχο, να ποτίσει ένα ολόκληρο οικοδόμημα και να το διαλύσει, να διεισδύσει στα πιο απίστευτα σημεία. Προσαρμόζει τον εαυτό του σε όλα τα σχήματα και είναι ασυγκράτητη η δύναμη της ορμής του, καθώς και η ακαμψία του (σαν τσιμέντο λένε μοιάζει) όταν πέσεις πάνω στην επιφάνεια του με λάθος τρόπο. Πιθανόν να είναι δεύτερη δύναμη μετά τη φωτιά…

Υ.Γ. Η φωτογραφία του βράχου είναι από την Κύπρο. Λέγεται η Πέτρα του Ρωμιού και θεωρείται, κατά μία εκδοχή, πως είναι το σημείο όπου αναδύθηκε η Αφροδίτη.

Την Παρασκευή (19:30) στο Σύνταγμα, με την υποστήριξη των εφημερίδων Τα Νέα, Ελευθεροτυπία και Αυγής, καθώς και ραδιοφωνικών σταθμών, θα γίνει συναυλία στην οποία θα συμμετέχουν αφιλοκερδώς οι: Φοίβος Δεληβοριάς, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Χρήστος Θηβαίος, Γιάννης Κούτρας, Σωκράτης Μάλαμας, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Μανώλης Μητσιάς, Θάνος Μικρούτσικος, Oρφέας Περίδης, Διονύσης Τσακνής, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Σπυριδούλα, Μανώλης Φάμελος κ.α. Τη συναυλία διοργανώνει το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, η δημοτική κίνηση Αθήνα Ανοιχτή Πόλη, η ΑΔΕΔΥ, το ΕΚΑ και οι συμβασιούχοι πυροσβέστες. Περισσότερα στο in.gr.
Πολύ θα χαρώ αν δεν γεμίσει η πλατεία από άδεια κουτάκια αναψυκτικών και μπύρας. Θα σημαίνει πως μάθαμε το ελάχιστο τουλάχιστον… Η είδηση αναδημοσιεύεται ολόκληρη από το in.gr και στο blog anadasosi.

Το διάβασα στον ελεύθερο δικτυογράφο nefelika και θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε. Αξίζει επίσης να δείτε σε συνδυασμό το βίντεο που είδα στο nylon.gr, καθώς επίσης το κείμενο της Ψιλικατζούς που παραπέμπω και από προηγούμενο ποστ και ένα ακόμη προγενέστερο κείμενο από τον Παραμυθά. Οι σκέψεις δικές σας…

Εχω παρατηρήσει ότι λειτουργώ κάπως σαν τις φάσεις της σελήνης. Ενα διάστημα πλήρους φωτεινότητας (ετερόφωτη;) που ξεκινά με σταδιακή έκθεση και κατόπιν νέος κύκλος σταδιακής εξαφάνισης ως το σημείο της πλήρους εσωστρέφειας και αφάνειας. Μοιάζει με την κυκλικότητα του γιν-γιανγκ ή ακόμα πιο απλά με τον 24ωρο κύκλο που περιέχει το απόλυτο φως, το απόλυτο σκοτάδι και τα ενδιάμεσα στάδια. Πάντα ωστόσο το σκοτάδι περιέχει την επόμενη φωτεινή ημέρα, ενώ η ημέρα περιέχει την επόμενη σκοτεινή νύχτα. Τώρα βρίσκομαι μάλλον to the dark side of the moon…
Στο πλαίσιο αυτής της εσωστρέφειας και μίας απόλυτα γήινης διάθεσης πέρασε από το νου μου έντονα η σχέση αρσενικού – θηλυκού. Ηρθε στο νου μου η γυναίκα που κυοφορεί το παιδί – άντρα και η γυναίκα που δέχεται μέσα της τον άντρα. Μία σχέση παράξενη που υποθέτω το αρσενικό δεν μπορεί να την βιώσει με τον ίδιο τρόπο, καθώς δεν περιέχει αυτό τον κενό χώρο μέσα του που φιλοξενεί τη ζωή ενός άντρα όταν είναι παιδί και έναν άλλο κενό χώρο που ανοίγει για να υποδεχθεί τον άντρα ως ενήλικα. Η γυναίκα φιλοξενεί επίσης και τη γυναίκα – παιδί μέσα της, αλλά η σχέση με τον άντρα μου φάνηκε περισσότερο περίπλοκη και μυστήρια. Σαν εικόνα μέσα από αυτές τις σκέψεις μου ήρθε η Παρθένος με το βρέφος, που μη βιαστούν κάποιοι να πουν ότι είναι χριστιανικό σύμβολο. Από όσο έχω διαβάσει προϋπήρχε του χριστιανισμού, ο οποίος απλά το υιοθέτησε.
Τι προσπαθώ να πω με όλα αυτά; Δεν ξέρω. Προσπαθώ να εντοπίσω γιατί μου βγαίνουν όλες αυτές οι σκέψεις. Ενα καυτό καλοκαίρι, με πυρκαγιές, με κάτι νέο που γεννήθηκε, κάτι που πιθανόν εγκυμονείται σαν προοπτική; Θα δείξει… Πάντως νομίζω στους μύθους των Ινδιάνων για τη δημιουργία του κόσμου εν αρχή ην το κενό…

Τα τζιτζίκια ακούγονται μέχρι και τώρα βαλαντωμένα και αυτά από τη ζέστη. Και ξεκινάνε το τραγούδι της από τα άγρια χαράματα. Ο Ιούλιος για μένα είναι με κάποιο τρόπο σημαδιακός μήνας στη ζωή μου. Ιούλιο είχε πάθει σοβαρό ατύχημα ο αδελφός μου. Ιούλιο είχα κινδυνεύσει να χάσω τη ζωή μου. Ιούλιο κάναμε την πρώτη ασυντόνιστη συγκέντρωση για την Πάρνηθα…, η οποία με κάποιο τρόπο με σημάδεψε. Ισως όχι με τον τρόπο που σημάδεψε την Ψιλικατζού που βρήκα εξαιρετικά λιτό και δυσανάλογα ουσιαστικό το σχετικό κείμενο της. Πάντως μου έχει απομείνει ένα περίεργο αίσθημα κενού. Κενού που δεν γνωρίζω με τι πρόκειται να γεμίσει.