oraelladas.gr

Με αφορμή όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα με τις πυρκαγιές (το κουφό στη Γαλλία που ο ένας τόπος καιγόταν και στον άλλο χιόνιζε το είδατε;) θυμήθηκα ένα κείμενο που μου είχε στείλει η φίλη pergolina σχετικά με την ατομική μας συμπεριφορά σε θέματα περιβάλλοντος. Τότε μου είχε φανεί κάπως υπερβολικό και ουτοπικό. Τώρα όσο υπάρχουν ενδείξεις ότι οι αναπτυξιακές επιλογές που έχουμε κάνει (όχι μόνο ως Ελλάδα) όλο και δείχνουν αδιέξοδες το θυμήθηκα και πάλι και το δημοσιεύω εκ νέου.
Το κείμενο της pergolina: «Η προστασία του περιβάλλοντος θέλει αλλαγή στον τρόπο ζωής ΟΛΩΝ μας! Και αρχή χρειάζεται να γίνει από τα πιο απλά καθημερινά πράγματα. Δεν είναι δυνατόν να δηλώνει κάποιος ότι αγαπά το περιβάλλον, αλλά να το επιβαρύνει χρησιμοποιώντας χημικά παρασκευάσματα όπως σαμπουάν, αφρόλουτρα, καθαριστικά, απορρυπαντικά για ρούχα ή πιάτα κλπ.
Οπως επίσης το να χρησιμοποιεί πλαστικές σακούλες ή να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το περιβάλλον με χρήση φυτοφαρμάκων, πηγές ενέργειες που αποδεδειγμένα βλάπτουν το περιβάλλον (ηλεκτρική, μηχανοκίνητη με βενζίνη ή ό,τι παράγωγό του), ακόμη και η χρήση των Η/Υ επιβαρύνει το περιβάλλον.
Ολοι θα χρειαστεί να κάνουμε θυσίες, με όλη τη σημασία της λέξης, εάν πραγματικά θέλουμε να βοηθήσουμε να αναστραφεί μία ήδη βεβαρημένη κατάσταση.
Αυτό που με ενοχλεί τελευταίως είναι ότι όλοι μιλούν για την προστασία του περιβάλλοντος λες και είναι μία καινούργια μόδα, έχουν ρίξει τα φώτα της δημοσιότητας επάνω σε αυτό και όλοι οι «καλοθελητές» σπεύδουν να δηλώσουν μπροστά στο φακό, ότι είναι ευαισθητοποιημένοι σχετικά με το περιβάλλον.
Νομίζω πως εάν πραγματικά είχαμε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει να κάνει κάποιος θυσίες για το περιβάλλον δεν θα μιλούσε κανένας μας. Δεν νομίζω ότι βοηθά να το παρουσιάζουμε ως κάτι εύκολο, που αβίαστα βγαίνει από το στόμα μας. Οχι, δεν είναι εύκολο και μάλιστα όταν κάποιος δεν είναι διατεθειμένος να αποχωριστεί το αγαπημένο του σαμπουάν ή άρωμα ή ακόμη και το φάρμακο για τον πονοκέφαλο για χάριν του περιβάλλοντος. Ολοι θέλουν να βγάλουν χρήματα ακόμη και από την όλη κίνηση για την προστασία του περιβάλλοντος επιβαρύνοντάς το ακόμη περισσότερο».
Θα συμπλήρωνα σε αυτό το κείμενο της pergolina ότι δεν μπορούμε επίσης να μιλάμε για το περιβάλλον αν αδυνατούμε να αποχωριστούμε το αυτοκίνητό μας για λίγο και να χρησιμοποιήσουμε τις συγκοινωνίες όπου είναι εφικτό. Η pergolina δεν έχει αυτοκίνητο και μάλλον γι’ αυτό δεν το σκέφτηκε. Ούτε εγώ έχω ΙΧ, αλλά επειδή μου κάνουν συχνά τη ζωή δύσκολη ακόμα και στο να περπατήσω, τόσα πολλά που έχουν γίνει πια, το σκέφτομαι θέλω δεν θέλω… Επίσης θα συμπλήρωνα αυτό που είδα στη συζήτηση του anadasosi για αλλαγή από τους κλασικούς λαμπτήρες πυρακτώσεως (στα σπίτια μας) σε ηλεκτρονικούς που καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια. Δείτε εδώ τα μεγέθη οικονομίας, αλλά δυστυχώς είναι στα αγγλικά μόνο.
Επίσης χθες άκουσα στη συζήτηση στο Πεδίο του Αρεως για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων σε κατοικίες. Κάποιοι σημείωσαν ότι είναι πανάκριβα. Ομως δεν ξέρω αν για παράδειγμα μαζεύονταν μία ομάδα δέκα σπιτιών σε μία γειτονιά και μοίραζαν το κόστος, αν θα ήταν εφικτό να γίνουν τέτοιες εγκαταστάσεις.
Θα μου πείτε σιγά τώρα! Τι θα αλλάξει αν κάνουμε αυτά τα μικροπράγματα. Αν αλλάξουν πολλές καθημερινές συμπεριφορές εκατομμύρια άνθρωποι αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αλλάζει και η ζήτηση κάποιων προϊόντων στην αγορά, αλλάζουν βιομηχανίες κατεύθυνση παραγωγής και αλλάζουν πάρα πολλά πράγματα μετά. Διότι κακά τα ψέμματα οι ανθρώπινες συνθήκες ζωής είναι άμεσα εξαρτώμενες από την οικονομία. Οσο ρομαντικοί και να είμαστε, όσο και να θέλουμε να πολεμήσουμε συμπεριφορές και συμφέροντα η ίδια η ζωή θα μας προσγειώσει αν όλο αυτό δεν έχει και οικονομική βάση.
Είναι εύκολο να λες ότι είναι λάθος που η ελληνική οικονομία βασίζεται στην οικοδομική δραστηριότητα. Ομως για έλα να δεις στην πράξη τι σημαίνει να παρεμποδίσεις αυτή τη δραστηριότητα αν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Θα σημαίνει οικοδόμους χωρίς δουλειά, θα σημαίνει πτώση βιωτικού επιπέδου ζωής για όλους όσους ασχολούνται στην οικοδομή, θα σημαίνει εχθρότητα στα ωραία λόγια για το περιβάλλον. Διότι ο απλός άνθρωπος δεν έχει τη δυνατότητα με τις γνώσεις που έχει να πιάσει το μέγεθος της καταστροφής. Ή και αν έχει αυτή τη δυνατότητα προέχει γι’ αυτό να ζήσει ο ίδιος και η οικογένεια του. Τι σκατά να το κάνει το περιβάλλον αν πεθάνει; Στάχτη και μπούλμπερη σου λέει, αν εγώ δεν ζω. Για να πεισθεί και αυτός ο άνθρωπος όπως και εκατοντάδες άλλοι σχετικά με την αξία του περιβάλλοντος σαν εθνικού κεφαλαίου πρέπει το σχέδιο διάσωσής του να περιλαμβάνει και τον ίδιο μέσα μελλοντικά.
Λύσεις σίγουρα υπάρχουν αν βάλουμε κάτω το μυαλό μας και το στύψουμε ο καθένας στον τομέα του. Ενα ενδεχόμενο είναι η σταδιακή αλλαγή των συνηθειών μας που να ωθήσει σε επενδύσεις για νέα προϊόντα φιλικότερα στο περιβάλλον. Ετσι θα υπάρξουν μετακινήσεις εργαζομένων από επιβλαβείς σε λιγότερο επιβλαβείς βιομηχανίες.
Σίγουρα κάποιοι δεν θα καταφέρουν να προσαρμοσθούν, θα έχουμε θυσίες και εκεί, αλλά να είναι τουλάχιστον περιορισμένες όσο το δυνατόν περισσότερο. Στο θέμα της οικοδομικής δραστηριότητας και της αύξησης του πληθυσμού κάποιοι προτείνουν την αύξηση του ύψους των πολυκατοικιών. Κάποιοι άλλοι αντιδρούν σε αυτό.
Ομως θα πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στις λύσεις με το λιγότερο κόστος. Προστασία του περιβάλλοντος και ουρανοξύστες ή χαμηλές πολυκατοικίες και διαρκής καταστροφή του περιβάλλοντος. Το δίλημμα δεν τίθεται ωστόσο τόσο μονοδιάστατα. Διότι οι περισσότερες κατοικίες σε δασικές περιοχές δεν είναι πρώτες κατοικίες. Είναι ή παραθεριστικά συγκροτήματα, ή βίλες και εξοχικές κατοικίες. Σε αυτές τις περιπτώσεις ίσως θα πρέπει να επιβληθεί τόσο υψηλή φορολογία που να καθιστά απαγορευτική την ανέγερση εξοχικής κατοικίας και αν κάποιος την επιχειρεί αυτά τα δημόσια έσοδα να πηγαίνουν για έργα προστασίας του περιβάλλοντος. Ειλικρινά αναρωτιέμαι πώς στο καλό σκέφτονται όσοι κτίζουν εξοχικό. Δεν βαριούνται κάθε χρόνο στο ίδιο μέρος; Βρε άνθρωπε αν έχεις χρήματα κάνε διακοπές κάθε χρόνο σε άλλο τόπο. Τι τα δίνεις στα ντουβάρια αν είναι να μένουν άδεια το χειμώνα ή τέλος πάντων κάποιους μήνες και στερείς από εμάς τον αέρα που αναπνέουμε;
Οσο για τα παραθεριστικά συγκροτήματα θα πρέπει να επιτρέπονται με μέτρο και να αξιοποιηθούν στο έπακρο για όλη τη σεζόν τα ήδη υπάρχοντα. Αυτές είναι κάποιες πρωτόλειες οικονομικές σκέψεις. Σίγουρα ένας που γνωρίζει καλά οικονομία θα μπορούσε να προτείνει πολλές λύσεις ώστε σταδιακά να βγούμε από το δίλημμα: Προστασία του περιβάλλοντος ή ανάπτυξη; Δεν νομίζω ότι υπάρχουν αδιέξοδα στη ζωή. Για όλα υπάρχουν λύσεις αν θέσεις τα σωστά ερωτήματα. Το ζήτημα είναι τι θέλουμε σαν κοινωνία.
UPDATE: Υπόψη των ενδιαφερόμενων: Η συγκρότηση των ομάδων της πρωτοβουλίας anadasosi, από το google όπου υπήρχαν δυσλειτουργίες έχει μεταφερθεί προς το παρόν εδώ, έως ότου ετοιμαστεί το πόρταλ της κίνησης. Δεν έχει μεταφερθεί το σύνολο της συζήτησης, αλλά μόνο η συγκρότηση των ομάδων. Το ανεβάζω και σε ξεχωριστό ποστ ώστε να το δουν όσοι ενδιαφέρονται.