oraelladas.gr

Περίπου το ‘90 είχα παρακολουθήσει στο Ζάππειο το συνέδριο της Αντιαπαγορευτικής Ενωσης για τα ναρκωτικά. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες ήταν και μία Αμερικανίδα νοσηλεύτρια που επρόκειτο να πάει να εργαστεί στο Αμστερνταμ, στο γνωστό πρόγραμμα που προέβλεπε διαχωρισμό σκληρών και μαλακών ουσιών. Αφού είχα μιλήσει με τον αρχηγό της δημοτικής Αστυνομίας του Αμστερνταμ για το πρόγραμμα και τα αποτελέσματά του δεν χρειαζόταν να μου πει κάτι παραπάνω η κοπέλα, η οποία εξάλλου θα ταξίδευε για εκεί μετά από την Ελλάδα. Οπότε ανοίξαμε συζήτηση για το σύστημα υγείας των ΗΠΑ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να μου λέει ότι ενώ δαπανώνταν τεράστια κονδύλια για τα πιο υπερσύγχρονα μηχανήματα υπήρχε έλλειψη σε απλά και αναγκαία για την περίθαλψη των ανθρώπων υλικά όπως για παράδειγμα σύριγγες για τους διαβητικούς να κάνουν την ένεση ινσουλίνης.
Τώρα ο Μάικλ Μουρ, ο γνωστός Αμερικανός σκηνοθέτης, αναδεικνύει αυτή την πλευρά του πανάκριβου αμερικάνικου συστήματος υγείας από μία άλλη οπτική. Περιλαμβάνει στο πακέτο και την τάση της αμερικάνικης κοινωνίας (ή καλύτερα των αμερικάνικων μίντια…) για δημιουργία ηρώων, οι οποίοι όταν πια αχρηστεύονται ως τέτοιοι εγκαταλείπονται. Ας θυμηθούμε τις άπειρες ταινίες με εγκαταλελειμμένους βετεράνους του πολέμου του Βιετνάμ για παράδειγμα. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τους εθελοντές διάσωσης των θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου. Οι άνθρωποι αυτοί ακριβώς λόγω της αυτοθυσίας τους αντιμετώπισαν προβλήματα υγείας, όμως αφού πλέον δεν μπορούσαν να παρουσιαστούν ως ήρωες τα μίντια τους ξέχασαν και δεν μπορούσαν να έχουν την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ο Μουρ τους θυμήθηκε και τους πήρε και τους πήγε στην Κούβα για περίθαλψη, σπάζοντας το Αμερικάνικο εμπάργκο, ενώ παράλληλα γύρισε την νέα του ταινία Sicko με αυτό το θέμα. Σχετικά με την ταινία είχα διαβάσει παλαιότερα στο Politiko blog και είχα σκεφθεί να κάνω σχετική μνεία, αλλά σήμερα ξανάδα το θέμα στου Allu Fun Marx και κεντρίστηκα να το ανεβάσω και εδώ, διότι θέλω να πάρω και λίγη ανάσα από τις φωτιές. Ελπίζω να έχει σβήσει η νέα εστία στην Πάρνηθα.
Και μην τολμήσει να με βρίσει κανείς ότι κάθομαι στο PC και δεν πάω να σβήσω φωτιές στην Πάρνηθα, διότι πρώτον έχω κάκιστη φυσική κατάσταση, είμαι 50 χρονών, είμαι γυναίκα (το λέω διότι πολλοί από το nick coolplatanos υποθέτουν ότι είμαι άντρας) και βλέπω μόνο από το ένα μου μάτι, οπότε μπελάς θα είμαι και όχι βοήθεια. Οσοι αφήνουν τέτοια εξυπνακίστικα σχόλια, τάχα μου αφύπνισης, αν είναι νιάτα ας ξεκουνηθούν πρώτα και κύρια οι ίδιοι να βοηθήσουν, αντί να κάθονται να κρίνουν τους άλλους. Προσωπικά προσφέρω ό,τι μπορώ με βάση τη δυνατότητα που έχω να γράφω σε αυτή τη σελίδα.