oraelladas.gr

Τα ραντεβού πάντα με αγχώνουν. Ετσι πάω ή πολύ νωρίτερα ή πολύ αργότερα… Η συνάντηση ήταν στις 8, αλλά έφτασα εκεί στις 7. Ρώτησα που ήταν το θέατρο Αλίκη. Δεν είχα πάει ποτέ σε παράσταση, ήξερα στο περίπου που βρίσκεται. Είδα κάποια πρόσωπα, αναρωτήθηκα αν ήταν bloggers. Εμοιαζε με ραντεβού στα τυφλά. Σκέφτηκα ότι είναι νωρίς και πήγα προς την καντίνα να πάρω ένα φραπέ και ένα νερό. Δεν πίνω γενικά φραπέ και αυτόματα μου έφερε στο νου κάποιους που γράφουν σε μηνύματα να παρατήσουμε τον φραπέ μας και να πάρουμε τα βουνά να φυτέψουμε δέντρα. Αντε, που θα ενοχοποιηθώ τώρα για τον φραπέ σκέφτηκα.
Επέστρεψα και κάθισα κάτω από το άγαλμα της Αθηνάς. Πιτσιρίκια, αλλά και ξεπερασμένης εφηβείας νέοι έκαναν προπόνηση με σκέιτ μπορντ. Είχαν γίνει μουσκίδι στον ιδρώτα από την προσπάθεια. Δρομείς κάθε ηλικίας με σορτς και φόρμες πέρναγαν κατά τακτά διαστήματα μπροστά μου. Οι Ελληνες έχουν αρχίσει και αθλούνται σκέφτηκα.
Κάθε καινούργιο πρόσωπο που εμφανιζόταν και έμοιαζε κάτι να ψάχνει αναρωτιόμουν αν ήταν blogger. Ενας από τους νεαρούς με τα σκέιτ μπορντ μου ζήτησε ευγενικά να καθίσω στο πλάι, γιατί εμπόδιζα τα κόλπα που ήθελαν να κάνουν σε διαφορετικά επίπεδα επιφανειών. Υπάκουσα, αλλά έψαχνα το πλαστικό καπάκι από το ποτήρι του φραπέ να μην αφήσω σκουπίδια. Με μυστήριο τρόπο είχε εξαφανιστεί και δεν φαινόταν πουθενά γύρω μου, ενώ πριν ένα δευτερόλεπτο το έβλεπα. Αναγκαστικά πήρα μόνο το ποτήρι και το μπουκάλι με το νερό και κάθισα στο πλάι του αγάλματος.
Μόλις πήγε 8 και 5 και αφού δεν είχα δει κανέναν να φαίνεται για blogger εκεί που καθόμουν ξεκίνησα να πάω μέσα στο θεατράκι. Νωρίτερα είχα δει ότι κάποιοι έπαιζαν μπάλα εκεί. Τώρα όμως κάποιοι άλλοι είχαν καθίσει εκεί που τελείωναν οι κερκίδες πάνω αριστερά. Ενας διοπτροφόρος νεαρός μου έγνεψε να ανέβω έχοντας πιάσει το εξωλεκτικό μήνυμα του σώματός μου για το αν πρόκειται για τη συνάντηση των bloggers. Αργότερα διαπίστωσα ότι εκείνος ήταν δημοσιογράφος από την Καθημερινή. Μόλις πλησίασα αναγνώρισα το Στάθη Χαϊκάλη που τον θυμόμουν από την διοργάνωση της ημερίδας για τα blogs. Ολα τα άλλα πρόσωπα μου ήταν άγνωστα.
Ενώ περιμέναμε ποιοι ακόμα θα έρθουν μία νεαρή δημοσιογράφος από τον Ελεύθερο Τύπο έκανε ερωτήσεις. Ο Στάθης είπε ότι είναι πρώην δημοσιογράφος και τώρα blogger, άρα όχι ο πιο κατάλληλος να μιλήσει και απήυθηνε το λόγο σε εμένα. Ενιωσα αμήχανα. Σημείωσα ότι κι εγώ προέρχομαι από το δημοσιογραφικό χώρο και διατηρώ blog, αλλά επίσης δεν ένιωθα η πιο κατάλληλη να μιλήσω. Ο Στάθης πιο άνετος είπε στην κοπέλα κάποια στοιχεία σχετικά με το blogging ως νέο κοινωνικό φαινόμενο. Μίλησε για τις ταχύτητες των σημερινών ρυθμών ζωής, την καταστροφή της παλιάς γειτονιάς, τι δυσπιστία σε παλιές δομές, τις ευκολίες που παρέχει το διαδίκτυο για άμεση και εύκολη συνεννόηση. Σημείωσε ότι διαδικτυακά και χωρίς μετακινήσεις παρέχεται η δυνατότητα προεργασιών. Ετσι συνειδητοποιημένοι πολίτες με κοινά ενδιαφέροντα και ανησυχίες καταλήγουν και σε ζωντανές συναντήσεις σαν αυτή στο Πεδίο του Αρεως. Μέσα από αυτή τη διαδικασία προκύπτει μία κοινωνία πολιτών με υπερκομματικά χαρακτηριστικά και ευελιξία στην επικοινωνία. Αυτά τουλάχιστον μου έμειναν εμένα από όσα είπε ο Στάθης.
Απόρησα με το Στάθη που τα είχε τόσο καθαρά όλα στο μυαλό του και μπορούσε να τα διατυπώσει. Αλλά αν δεν τα είχε δεν θα είχε διοργανώσει και την ημερίδα για τα blogs μάλλον. Για μένα ακόμα είναι λίγο ασαφές το τοπίο. Γνωρίζω μόνο σχετικά με τη δική μου διάθεση, η οποία βλέπω να είναι κοινή και σε άλλους, να ακουστεί η φωνή μου ως πολίτη. Του πολίτη αυτού που συνήθως παρακολουθεί τα πράγματα, σκέφτεται και σωπαίνει, ενώ αντιλαμβάνεται πολλά και θέλει να συμμετέχει στα τεκταινόμενα, αλλά κανένα υπάρχον σχήμα δεν τον εκφράζει επαρκώς στις σημερινές συνθήκες.
Ομως ένα σημείο από αυτά που είπε ο Στάθης ήταν κλειδί. Πράγματι σήμερα δεν αποφασίζεις να κινηθείς εύκολα μέσα στην Αθήνα όπως θα έκανες για παράδειγμα 20 χρόνια πριν. Θα το κάνεις μόνο αν έχεις κάτι πολύ συγκεκριμένο σαν στόχο. Οπως αυτό το ραντεβού των bloggers με ένα σημαντικό κεντρικό θέμα και προεργασία μέσω ιντερνέτ, η οποία επέτρεψε από ό,τι φάνηκε μετά να εξελιχθεί γρήγορα και καλά η συζήτηση.
Η συνέχεια σε επόμενο ποστ… για να μη βγει τεράστιο το σεντόνι…