Α! Βρε παραμυθά…
Written by coolplatanos on Ιουλίου 1, 2007 – 21:33 -Βούρκωσα διαβάζοντας εδώ την ιστορία του Παραμυθά για το χριστουγεννιάτικο έλατο. Πόσοι αιώνες θα χρειαστούν για να επιστρέψουμε ή να φτάσουμε πάλι σε αυτή τη σχέση με τη φύση; Πόσο αληθινά τα παραμύθια σου Παραμυθά! Αλλά εμείς επιμένουμε στη λογική… και στα σημερινά της αποτελέσματα… Χωρίς παραμυθία, παρηγοριά ψυχική, χωρίς αυτή την ψυχική επαφή με τη φύση πάντα θα τη βλέπουμε ως απλό εμπόδιο στα σχέδια μας… Μετά μου λες gazakas δεν είναι κάτι χωριστό ο άνθρωπος από τη φύση. Δεν είναι, αλλά επιλέγει να είναι… και να πριονίζει διαρκώς το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται… Στα 425 φτάνουν τα ποστ που εμφανίζονται με την αναζήτηση στη λέξη Πάρνηθα στο sync. Δεν είμαι σίγουρη αν όλα αφορούν την πρόσφατη καταστροφή. Αν αγαπούσαμε λίγο όσα υπάρχουν γύρω μας δεν θα γινόταν αυτό το κακό και όλα τα άλλα που ταλανίζουν τον τόπο μας. Το κακό είναι πως κάθε φορά ξυπνάμε μετά το κακό… και ύστερα πάλι πέφτουμε σε μακάριο ύπνο. Πόσο δίκιο έχει ο παραμυθάς… Μα πόσο δίκιο! Διότι όσα μέτρα και να παρθούν χωρίς αγάπη γι’ αυτό τον τόπο, τη γη που μας φιλοξενεί, τίποτα δεν θα στεριώσει. Χωρίς αγάπη…
Posted in oraelladas | 4 Comments »
Ιουλίου 2nd, 2007 at 02:51
Το να είναι μέρος της φύσης δεν είναι ζήτημα επιλογής για τον άνθρωπο: απλά είναι μέρος της. Θα συμφωνήσω βέβαια ότι πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται, άποψη που δείχνει ότι στην πραγματικότητα όταν μιλάμε για τις πυρκαγιές, την κλιματική αλλαγή, το φαινόμενο του θερμοκηπίου κοκ. δε μιλάμε για κάποια «αντικειμενική» οικολογική καταστροφή, αλλά για μια καταστροφή που αφορά κυρίως το περιβάλλον που επιτρέπει την επιβίωση του ανθρώπου στη γη (και δευτερευόντως της υπάρχουσας χλωρίδας και πανίδας).
Ιουλίου 2nd, 2007 at 03:06
γλυκέ μου gazakas άμα θα έχουμε γίνει στάχτη και μπούλμπερη ως είδος -επειδή θα έχουμε καταστρέψει το περιβάλλον που μας επιτρέπει να ζούμε- δεν νομίζω ότι πλέον θα έχουμε κανένα περιθώριο να το συζητάμε το θέμα πρώτον… και δεύτερον δεν θα μπορούμε να δούμε αν θα υπάρχει συνέχεια… άρα προς τι η συζήτηση; άρα η μόνη οπτική που απομένει είναι αναγκαστικά και πάλι ανθρωποκεντρική… αμφιβάλλεις σχετικά με αυτό το αδιέξοδο που σου θέτω; σε προκαλώ… Διότι ανάλογη θέση είχα εκφράσει και εγώ κάποια στιγμή από αυτή εδώ τη σελίδα, αλλά έχω αρχίσει να αναιρώ…
Ιουλίου 2nd, 2007 at 15:15
Μα τότε λέμε το ίδιο πράγμα: η ανθρωποκεντρική οικολογία είναι η μοναδική που μπορεί να υπάρχει είτε επειδή στοχεύει στη διατήρηση ενός βιώσιμου περιβάλλοντος για τον άνθρωπο είτε επειδή έχουμε επιλέξει -όσοι το έχουν κάνει- ως ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι μια κατάσταση περιβάλλοντος (την μέχρι πρότινος υπάρχουσα) που τη θεωρούμε προτιμητέα σε σχέση με αυτό το περιβάλλον που δημιουργεί ο ανθρώπινος πολιτισμός σήμερα (εξέλιξη που κατά μία -ίσως την ουσιωδέστερη- έννοια είναι φυσική). Δεν λέω ότι δεν πρέπει να κάνουμε κάτι, απλά να ξέρουμε ότι το κάνουμε για τον ΑΝΘΡΩΠΟ και όχι για τη ΦΥΣΗ. Όσο για το αν θα υπάρξει συνέχεια αν εμείς εκλείψουμε, νομίζω ότι είναι αυτονόητο ότι θα υπάρξει κάποια…
Ιουλίου 2nd, 2007 at 16:49
Ναι, ουσιαστικά συμφωνούμε, αυτό που επισημαίνω και ήταν η «πρόκληση» είναι ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε ούτε και να αποδείξουμε στους εαυτούς μας -άπαξ και εκλείψουμε ως είδος- ότι θα ισχύει το «αυτονόητο» της συνέχειας. Μπορούμε να συζητάμε σχετικά με αυτό μόνο όσο εξακολουθούμε να υπάρχουμε. Μετά πάπαλα! Ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε άλλοι θα υπάρχουν για να το δουν…