oraelladas.gr

Βούρκωσα διαβάζοντας εδώ την ιστορία του Παραμυθά για το χριστουγεννιάτικο έλατο. Πόσοι αιώνες θα χρειαστούν για να επιστρέψουμε ή να φτάσουμε πάλι σε αυτή τη σχέση με τη φύση; Πόσο αληθινά τα παραμύθια σου Παραμυθά! Αλλά εμείς επιμένουμε στη λογική… και στα σημερινά της αποτελέσματα… Χωρίς παραμυθία, παρηγοριά ψυχική, χωρίς αυτή την ψυχική επαφή με τη φύση πάντα θα τη βλέπουμε ως απλό εμπόδιο στα σχέδια μας… Μετά μου λες gazakas δεν είναι κάτι χωριστό ο άνθρωπος από τη φύση. Δεν είναι, αλλά επιλέγει να είναι… και να πριονίζει διαρκώς το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται… Στα 425 φτάνουν τα ποστ που εμφανίζονται με την αναζήτηση στη λέξη Πάρνηθα στο sync. Δεν είμαι σίγουρη αν όλα αφορούν την πρόσφατη καταστροφή. Αν αγαπούσαμε λίγο όσα υπάρχουν γύρω μας δεν θα γινόταν αυτό το κακό και όλα τα άλλα που ταλανίζουν τον τόπο μας. Το κακό είναι πως κάθε φορά ξυπνάμε μετά το κακό… και ύστερα πάλι πέφτουμε σε μακάριο ύπνο. Πόσο δίκιο έχει ο παραμυθάς… Μα πόσο δίκιο! Διότι όσα μέτρα και να παρθούν χωρίς αγάπη γι’ αυτό τον τόπο, τη γη που μας φιλοξενεί, τίποτα δεν θα στεριώσει. Χωρίς αγάπη…

Γραφτείτε στο blog anadasosi, και παρακολουθήστε αφού εγγραφείτε τη συζήτηση που γίνεται εδώ, διότι δίνονται πληροφορίες για κινήσεις που πρόκειται να γίνουν σχετικά με το θέμα. Διάβασα για μία συγκέντρωση την Τρίτη το απόγευμα και άλλη μία την Κυριακή. Περιμένω μία απάντηση από τον άνθρωπο που άφησε το κείμενο μήπως το ανεβάσω και εδώ. Δεν είχε ώρα και τόπο των συναντήσεων, αν μάθω νεότερα θα σας πληροφορήσω. Στο μεταξύ ο marado λέει με τον τρόπο του μία σκληρή αλήθεια… που έχουμε αργήσει πολύ να συνειδητοποιήσουμε. Α! Αυτή ήταν κάποτε η Πάρνηθα…