oraelladas.gr

Αν λάβω σαν ημέρα εκκίνησης την 15η Ιουλίου για την διακοπή του καπνίσματος σήμερα βρίσκομαι στην 17η ημέρα. Δεν μέτρησα από την αρχή για δύο – τρεις μικροπαραβάσεις που έκανα στη διάρκεια αυτών των 17 ημερών. Μου φαίνεται πάρα πολύ παράξενο ότι έχουν περάσει τόσες ημέρες κι εγώ δεν έχω αγοράσει πακέτο καπνού και δεν έχω καπνίσει ξανά κανονικά όπως έκανα όλες τις άλλες φορές που ξεκίναγα την προσπάθεια.
Μου φαίνεται σαν ψέμα.
Σήμερα συζητούσα με ένα παλιό φίλο που επίσης είχε επιμείνει αρκετά στο να κόψω το ρημάδι το τσιγάρο και έκανα νάζια πως τάχα μου «τι μου έμεινε από τις απολαύσεις της ζωής, μόνο το φαγητό και στο τέλος θα πρέπει να το κόψω και αυτό για να χάσω κανένα κιλό…» (Μεταξύ μας: Σιγά μην το κόψω αυτό! Ασε που σε λίγο θα επανεντάξω και το άλλο… Σιγά μην παραδώσω από τώρα τα όπλα…). Ο φίλος μου έδωσε μία «κλωτσιά» υπενθυμίζοντάς μου πως έχω πάρα πολλά ενδιαφέροντα που φροντίζω να τα ξεχνάω όταν θέλω να γκρινιάζω… και είχε δίκιο.
Τώρα που νομίζω σχεδόν τα έχω καταφέρει, αν ο άνθρωπος που έβαλα μαζί του το στοίχημα θέλει να αποκαλυφθεί ας το κάνει. Από εδώ και στο εξής δεν με πειράζει διότι θεωρώ πως έχω κατακτήσει το 98% της προσπάθειας και δεν πρόκειται να υπαναχωρήσω. Νωρίτερα θα με ενοχλούσε να ξέρετε ποιος με προκάλεσε αν δεν τα κατάφερνα. Θα το θεωρούσα ντροπή και ήττα μου!
Αυτή τη στιγμή μοσχοβολάει απέξω φρεσκοψημένο ψωμί και καβουρντισμένος καφές. Η όσφρησή μου σκίζει! Να γινόταν να γινόμουν και στ’ αλήθεια 15 χρόνια νεότερη μάλλον θα τσάκιζα το κουκούτσι της ζωής σαν μυγδαλάκι… Το βέλος του χρόνου, το γ…ένο δεν γυρίζει πίσω όμως… Αμ! κι αν γύριζε θα καταλάβαινα όσα καταλαβαίνω τώρα. Οχι βεβαίως! Βεβαίως!

Εργο του φίλου μου του Κώστα του Κουφογιώργου ή Κούφη όπως μου αρέσει να τον φωνάζω. Δείτε τη δική του ιστοσελίδα με τα σκίτσα του, αλλά και τα υπόλοιπα έργα ζωγραφικής. Μου αρέσουν τα χρώματα που χρησιμοποιεί και η ένταση που αποπνέει η δουλειά του. Δεν γνωρίζω πολλά – πολλά περί τέχνης για να τον εντάξω σε τεχνοτροπία. Μου αρκεί ότι μου αρέσει αυτό που βλέπω. Σήμερα ένα έργο, αύριο άλλο ένα, έτσι να γεμίσει χρώματα η σελίδα μου. Κούφη μου σε ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνεις να μου επιτρέπεις να δημοσιεύσω άλλο ένα έργο σου.

Το διάβασα και κάπου αλλού, αλλά μου άρεσε η προσέγγιση του Δημήτρη Στέφωση για το θάνατο του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, ενώ θα δείτε στο τέλος του ποστ έφυγε και ο Αντονιόνι. Με κέντρισε πως σημειώνει ότι ενώ τον περίμενε γεννημένο εποχή χειμωνιάτικη και μουντή εντούτοις είναι γεννημένος μέσα Ιουλίου. Βέβαια για το βορρά δεν ξέρω πόσο και ο Ιούλιος μοιάζει με τον δικό μας.
Τις ταινίες του Μπέργκμαν τις θυμάμαι σε καλοκαιρινά αφιερώματα στον θερινό κινηματογράφο Πιγκάλ στην Κυψέλη. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει ακόμα. Θυμάμαι πως πήγαινα τόσο συχνά που τελικά κάποιες φορές με έβαζε τσάμπα ο ιδιοκτήτης.

Το τι σημαίνει lol, που τώρα η καλή σου το βάζω και σε τίτλο, το οφείλω σαν γνώση στον karpidi που τόλμησα να τον ρωτήσω κάποια στιγμή γι’ αυτή τη συντομογραφία που την έβλεπα σε διάφορα ιστολόγια. Σημαίνει λέει δυνατό γέλιο=laugh out loud. Νάσαι καλά karpidis!
Γηράσκω αεί διδασκόμενη και συνεχίζω να εκπλήσσομαι με το διαδίκτυο γενικώς… (Για τους νέους εννοείται αυτές είναι αστείες γνώσεις, για μας τα σάψαλα φαντάζουν άθλοι…) Ενώ και ο φίλος μου ο μαραδό έχει πάθει κάτι σαν «διανοητικό πέρα δώθε», καθώς δεν μπορεί να χωνέψει ότι έχει λέει φίλη Πλάτανο. Τι σου κάνει η άτιμη η ζέστη…!!! Read more »

Το παράξενο με τα blog ή μάλλον το θετικό, αυτό που θα συνέβαινε και έξω στη ζωή, είναι πως ενώ γράφεις και υποτίθεται διαμορφώνεις μία γνώμη, μία άποψη, μία στάση, ταυτόχρονα αυτή η γραφή σταδιακά σε αλλάζει και αρχίζεις εσύ ο ίδιος να διαμορφώνεσαι διαφορετικά. Η διαδραστικότητα του μέσου, οι παράπλευρες σχέσεις και επαφές που δημιουργείς σε μεταμορφώνουν υποχρεωτικά. Είχα ξεκινήσει πολύ δειλά στο να εκφράζω και προσωπικό στίγμα. Αυτή τη στιγμή από μία σειρά παράγοντες που με επηρέασαν αυτό το προσωπικό στίγμα γίνεται όλο και πιο σαφές, όλο και πιο έντονο, όλο και πιο επιτακτικό σαν ανάγκη προσωπικής έκφρασης και αποδοχής.

Ελεγα λίγο πριν πώς κάτι ακόμα ήθελα να γράψω σε προηγούμενο ποστ αλλά ξεχνούσα τι. Τελικά θυμήθηκα. Πέρυσι στις 27 Ιουλίου πλημμύρισε το σπίτι μου από δική μου αμέλεια. Ενα λάστιχο με πιστολάκι στην άκρη το είχα κλείσει μόνο από εκεί και όχι από τη βρύση, οπότε μάλλον από τη συνεχή πίεση ή από τυχαίο σπρώξιμο που μπορεί να υπέστη το λάστιχο έφυγε από τη βρύση και το σπίτι πλημμύρισε νερά. Αναγκάστηκα με αφορμή αυτή την πλημμύρα να κάνω μία γενικότερη ανακαίνιση.
Εφέτος πλημμύρισε νερά η ψυχή μου και έχουν μουλιάσει τα δικά της πατώματα. Κάποια βρύση και εκεί, προφανώς και αυτή με νερό υπό πίεση στο λάστιχο, που την έκλεισα πρόχειρα, έχει «εκραγεί» και τρέχει ακατάπαυστα. Μάλλον θα χρειαστεί πλήρη ανακαίνιση και η ψυχή μου.
Πώς ανακαινίζεις άραγε τα πατώματα της ψυχής; Πώς αλλάζεις πορτοπαράθυρα, χρώματα στους τοίχους, πως τοποθετείς τα απαραίτητα ντουλάπια για να έχεις τακτοποιημένες τις αναγκαίες μνήμες; Πέρα από όλα αυτά προβλέπεται να χαρίσω ή να πετάξω πολλά από τα πράγματα που είχα μαζέψει. Το σπίτι μου φρόντισα να το «αλαφρώσω» κατά πολύ. Μάλλον το ίδιο θα χρειαστεί να γίνει και με το σπίτι της ψυχής μου… Ευλογημένο το καθαρτήριο νερό.

Είναι εννέα το πρωί και καταλαβαίνω ότι θα είναι θερμή η ημέρα από την ήλιο που μπαίνει από τα κλειστά ρολά. Τα μπαλκόνια μου είναι ανατολικά και τα βλέπει ο ήλιος τουλάχιστον ως τις 12 το μεσημέρι, οπότε έχω κανονικό φυσικό θερμόμετρο. Υποψιάζομαι πως οι περισσότεροι βρίσκονται σε άδεια και με κουβαδάκια στις παραλίες…
Κανονικά θα έπρεπε να την κάνω κι εγώ για κάπου, αλλά δεν μου αρέσει να πηγαίνω οπουδήποτε όταν είναι πήχτρα στον κόσμο. Ετσι αν τελικά την κοπανήσω θα το κάνω μάλλον μετά τις 15 Αυγούστου όταν το λεφούσι θα βρίσκεται σε διαδικασία επιστροφής. Θα εξαντλήσω μου φαίνεται όλα μου τα όρια ανασφάλειας. Θα σταθώ στην άκρη του γκρεμού και θα κοιτάξω στο κενό…
Στο μεταξύ πέρα από αυτούς τους πειραματισμούς μου λείπει η ρουτίνα της δουλειάς που βοηθά να οργανώνεις το νου σου και την ημέρα σου. Αν εντέλει καταφέρω να υπάρξω ως ελεύθερος επαγγελματίας θα πρέπει να εφεύρω μία αντίστοιχη ρουτίνα. Οι συνήθεις κινήσεις μας δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας.
Κάτι ακόμα ήθελα να σημειώσω, αλλά το ξεχνώ. Δεν πειράζει. Σε επόμενο κείμενο.