oraelladas.gr

Πήγαινα να κλείσω τον υπολογιστή να κάνω και καμία άλλη δουλειά, αλλά έπεσε μήνυμα από νέο ποστ στο SocioThoughts που έχω συνδρομή μέσω email. Πήγα στη σελίδα για το προηγούμενο θέμα που είχα λάβει και βλέπω την είδηση για ένα «απρόσεκτο» περίστροφο αστυνομικού εκτός υπηρεσίας, κάπου στη Θεσσαλονίκη που χτύπησε μόνο του ένα νεαρό… Πότε απέκτησε «έξυπνα» όπλα η αστυνομία και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Οσο για την άλλη είδηση λογοκρισίας στην Τέχνη αναρωτιέμαι γιατί μου φέρνει στο νου τόσο έντονα το τραγουδάκι “les bourgeois” με τον Ζακ Μπρελ που είδα πριν λίγο στο xeri του marado;

Καλή η ενασχόληση με τα δημόσια, καλή η συλλογικότητα, αλλά καλή και η ενδοσκόπηση ενίοτε όταν δεν καταντά μόνιμη ομφαλοσκόπηση. Ο Wittgestein υποστήριξε ότι δεν υπάρχει ιδιωτική γλώσσα, παρά μόνο δημόσια. Αυτό που έχω καταλάβει από αυτόν τον αφ-ορισμό του είναι πως ο,τιδήποτε σκεφτόμαστε λογικά δεν είναι δυνατόν να αναφέρεται μόνο σε έναν εσωτερικό κόσμο αν δεν αναφέρεται σε κάτι συγκεκριμένο εξωτερικά και «σε άγραφες κοινωνικές συμφωνίες» που έχουμε κάνει (δική μου διατύπωση).
Ωστόσο -και χωρίς μάλλον να αναιρείται, αλλά να ενισχύεται η άποψή του- όταν ένας μηχανικός, ή αρχιτέκτονας, σχεδιάζει ένα κτήριο αυτό το συγκεκριμένο κτήριο δεν υπάρχει εξωτερικά. Υπάρχουν ωστόσο άλλα κτήρια και ο μηχανικός γνωρίζει πως κτίζεται ένα κτήριο. Αρχικά συλλαμβάνει στο μυαλό του την ιδέα ενός κτηρίου – με βάση την εμπειρία από τα υπάρχοντα κτήρια. Στη συνέχεια σχεδιάζει το κτήριο στο χαρτί, κατόπιν καλεί τον εργολάβο, ο εργολάβος φέρνει τα υλικά και το κτήριο από ιδέα και σχέδιο στο χαρτί μετατρέπεται σε κάτι απτό και υλικό. Φθάνει έτσι μία εσωτερική σκέψη που ξεκίνησε από μία εξωτερική αναφορά, να γίνει εκ νέου μία συγκεκριμένη εξωτερική αναφορά.
Τώρα το πότε και το πώς ο άνθρωπος φαντάστηκε το πρώτο κτήριο που θα τον στέγαζε δεν χρειάζεται και πολύ φαντασία. Φυσικές σπηλιές, δέντρα, η δομή του ίδιου του σώματός του του έδιναν πληροφορίες για το πως θα μπορούσε να δημιουργήσει κάτι που να αποτελεί χώρο προφύλαξης του από τα φυσικά φαινόμενα και άρα ασφαλή κατοικία.
Αν παρατηρήσουμε γύρω μας ο,τιδήποτε έχει φτιάξει ο άνθρωπος έχει αναφορές στο φυσικό του περιβάλλον και στη σωματική του δομή νομίζω. Με εξαίρεση ίσως το γεγονός ότι στη φύση δεν υπάρχουν απόλυτα τετράγωνα σχήματα σαν αυτά που κατασκευάζουμε τις περισσότερες σύγχρονες κατοικίες μας ή κάποια ακόμα αντικείμενα. Αυτό νομίζω απασχόλησε κατά διαστήματα κάποιους πρωτοποριακούς αρχιτέκτονες. Το ποιους και πότε θα αποτελέσει ίσως αντικείμενο κάποιας εργασίας εν καιρώ. Αυτή τη στιγμή άλλο ζήτημα θέλω να εξετάσω.
Μία χρονιά που περνούσα κρίση εμπιστοσύνης στη ζωή πειραματιζόμουν με διάφορα. Ετσι μία ημέρα άφησα στον τηλεφωνητή μου ένα παλαβό μήνυμα. Ενώ έγραφα το μήνυμα στην κασέτα απέναντι μου ακριβώς έβλεπα ένα απόκομμα εφημερίδας με μία φωτογραφία από ένα ηλιοβασίλεμα στον Αρη που είχε απαθανατιστεί από κάποια μη επανδρωμένη διαστημική αποστολή.
Με αφορμή αυτή την φωτογραφία διαμόρφωσα το μήνυμα ως εξής: Χιλιάδες μηνύματα διάσπαρτα στο σύμπαν αναμένουν τους παραλήπτες τους και εγώ αντικρίζοντας ένα ηλιοβασίλεμα στον Αρη… Ως εκεί θυμάμαι ακριβώς τι είχα πει σε αυτό το μήνυμα.
Εν πάση περιπτώσει με κάποιο τρόπο κατέληγα ότι έστελνα ένα μήνυμα στο πουθενά και ανέμενα μία απάντηση από το πουθενά σαν σήμα πως ό,τι σκεφθώ θα μπορούσε να πάρει υλική μορφή στον εξωτερικό κόσμο.
Τότε δεν γνώριζα τη σκέψη του Wittgestein, όταν αργότερα έμαθα γι’ αυτήν η άποψη μου ότι τα πάντα θα μπορούσαν να πάρουν υλική μορφή στον εξωτερικό κόσμο ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, εφόσον δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι αν δεν έχει ήδη αναφορά έξω από εμάς ή στη σωματική μας δομή (δική μου συμπλήρωση αυτή, δεν θυμάμαι να την αναφέρει κάπου ο Wittgestein).
Την εποχή για την οποία μιλάω άφησα το μήνυμα καταγραμμένο στην κασέτα και έφυγα για τη δουλειά και το ξέχασα. Οταν μετά από μερικές ώρες σχόλασα το θυμήθηκα. Αναρωτήθηκα αν θα είχε υπάρξει κάποια απάντηση και γέλασα ειρωνικά, ενώ ψιλοβούρκωσα με τις ευφάνταστες ιδέες και τα πειράματά μου.
Με το που φτάνω στο σπίτι μου και ανοίγω την πόρτα βλέπω το φωτάκι του τηλεφωνητή να αναβοσβήνει. Δείγμα ότι είχε καταγραφεί κάποιο μήνυμα. Ενιωσα λίγο αμήχανα και κάπως φοβισμένη.
Προτίμησα, για να καθησυχάσω τη λογική μου που επαναστατούσε, να σκεφτώ ότι κάποιος φίλος ή γνωστός ήταν πιθανό να έχει αφήσει μήνυμα.
Ελα που δεν ήταν ούτε φίλος ούτε γνωστός! Μία άγνωστη νεανική φωνή έλεγε ότι έπεσε τυχαία πάνω στο δικό μου νούμερο, ενώ προσπαθούσε να τηλεφωνήσει σε γνωστή καφετέρια, άκουσε το παλαβό μήνυμα που είχα αφήσει, του άρεσε, κοντοστάθηκε και άφησε δύο στίχους… Ανατρίχιασα και βούρκωσα εκ νέου για άλλο λόγο αυτή τη φορά…
Οι στίχοι συμπτωματικά απαντούσαν και σε κάποιους προβληματισμούς μου εκείνης της περιόδου… Σύμπτωση; Σίγουρα. Από εκείνες τις συμπτώσεις που δεν εξηγούνται με τη λογική. Ευτυχώς! Ευτυχώς που ακόμα δεν τα έχουμε όλα εξηγήσει και μπορεί να υπάρχει αυτή η γοητεία του παραλόγου… στη ζωή μας.
Χωρίς το παράλογο δεν μπορεί να υπάρξει η λογική όπως διαπιστώνει ο Καμύ στο Μύθο του Σίσυφου. Οπως δεν θα μπορούσαμε να διακρίνουμε το δίκαιο χωρίς την ύπαρξη της αδικίας κατά πως μας λέει και ο σκοτεινός παππούλης μας ο Ηράκλειτος.
Και όπως σημειώνει ο Wittgestein (και το έκανα μότο της σελίδας μου γιατί πολύ μου άρεσε): «Whereof one cannot speak, one must remain silent». Σε κακή, μάλλον, μετάφραση «περί όσων κάποιος δεν μπορεί να μιλήσει πρέπει να παραμένει σιωπηλός».
Ο ίδιος νομίζω είχε καταλήξει πως εκείνα για τα οποία δεν μπορούμε να μιλήσουμε είναι και τα σπουδαιότερα στην ανθρώπινη ζωή…
Σε τούτο το κείμενο παραβαίνω τη ρήση του Wittgestein και επιχειρώ με βάση τους δικούς του αφορισμούς να εξηγήσω λογικά ένα φαινόμενο που ουσιαστικά παραμένει ανεξήγητο, διότι δεν είναι ένα πείραμα το οποίο μπορώ να επαναλάβω με ίδιους όρους και αποτελέσματα.

technorati tags: irrational

Συζητούσα με κάποιον γνωστό μου την περίπτωση Κορτζίδη και την απεργία πείνας που κάνει. Αναρωτήθηκε φωναχτά: Μα τι δήμαρχος είναι αυτός που χρειάζεται να κάνει απεργία πείνας για ένα τέτοιο θέμα; Να τους αφαιρέσει τις άδειες λειτουργίας! Εννοούσε από τα μαγαζιά της παραλιακής. Αμ δε! αγαπητέ μου! Αν είχε τέτοια δυνατότητα λες να ήταν χαζός να φτάσει να κάνει απεργία πείνας με κίνδυνο να βλάψει την υγεία του;
Δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος ταυτίζει, από άγνοια, την τοπική αυτοδιοίκηση με την κεντρική εξουσία. Σε αυτό ευθύνονται συχνά και οι τοπικοί άρχοντες που όταν πρόσκεινται στα δύο μεγάλα κόμματα και εφόσον το κόμμα τους είναι στην κυβέρνηση λύνουν τα προβλήματά τους μέσω των μέσων που διαθέτουν στην κεντρική εξουσία και δεν αντιλαμβάνεται ο κόσμος ότι οι αρμοδιότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εικονικές και όχι ουσιαστικές.
Αυτό είναι άλλο ένα κολπάκι εξάρτησης των ψηφοφόρων από τους δύο μονομάχους… Σου λέει ο μέσος Ελληνας: Γιατί να ψηφίσω αντιπολιτευόμενο δήμαρχο, αφού μόνο αν είναι κολλητός τους θα γίνει κάτι στον τόπο. Δεν αντιλαμβάνονται όμως ότι έτσι δένουν την τοπική αυτοδιοίκηση στο άρμα της κεντρικής εξουσίας και διαιωνίζεται το φαινόμενο του ζήτουλα.
Ποτέ στην Ελλάδα έως τώρα, από όσο μπορώ να γνωρίζω, η τοπική αυτοδιοίκηση δεν κατάφερε να λειτουργήσει ανεξάρτητα, ουσιαστικά σαν τοπική αυτοδιοίκηση και με δικούς της οικονομικούς πόρους. Μόνιμα οι δήμαρχοι είναι με απλωμένα χέρια…
Ομως η τοπική αυτοδιοίκηση στη δική μου λογική θα έπρεπε να είναι υποκινητής της συμμετοχής των πολιτών στα τοπικά προβλήματα και αυτά να λύνονται χωρίς παρέμβαση της κεντρικής εξουσίας. Πολίτες με τοπικά συμβούλια και δήμος θα έπρεπε να συνδιαχειρίζονται όλες τις τοπικές υποθέσεις. Ο πολίτης δεν θα έπρεπε να έχει τη νοοτροπία του «ψήφισα, έκανα το καθήκον μου και τελείωσα».
Ο πολίτης – δημότης είναι αυτός που ζει την καθημερινότητα και έχει εικόνα τι συμβαίνει στη γειτονιά του, στο σχολείο που πάει το παιδί του, στο πάρκο που το βγάζει βόλτα κλπ, κλπ. Αν δεν είναι ενεργός ο δημότης είναι δυνατόν οι εκλεγμένοι και μόνο να έχουν εικόνα τι συμβαίνει παντού; Είναι δυνατόν να λύνονται όλα τα προβλήματα χωρίς πίεση κοινωνική;
Θα μου πείτε: Ετσι έπρεπε να γίνεται αν η Ελλάδα ανήκε στις πολιτισμένες χώρες. Ναι, και η γιαγιά μου αν είχε ρόδες θα ήταν πατίνι. Είτε το θέλουμε είτε όχι ακόμα δεν θεωρούνται αυτονόητα κάποια πράγματα σε τούτη τη χώρα. Λείπει το αίσθημα της συλλογικής και κοινωνικής ευθύνης και συμμετοχής. Λείπει ο σεβασμός των δικαιωμάτων του πολίτη, αλλά και η τήρηση των υποχρεώσεων του.
Λείπουν ακόμα τα αυτονόητα και χρειάζεται αγώνας ακόμα για να κατοχυρωθούν αυτά πρώτα. Ασε που στις πολιτισμένες χώρες όπως έχουμε μάθει να αποκαλούμε, όσες χώρες προηγήθηκαν σε οικονομική ανάπτυξη, οι πολίτες είναι περισσότερο ενεργοί και δεν νομίζω ότι τα περιμένουν όλα από την κεντρική εξουσία όπως έχουμε μάθει να κάνουμε εμείς.
Υπενθυμίζω εκ νέου την Τρίτη 5 Ιουνίου και στις 18:30 συγκέντρωση της ΤΕΔΚΝΑ (Τοπική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων) στο Σύνταγμα για την Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος και για το θέμα της παραλίας του Ελληνικού. Οσοι γκρινιάξουν ότι τώρα θυμήθηκε η ΤΕΔΚΝΑ το περιβάλλον ας σκεφτούν ότι σταδιακά όλοι θα αναγκάζονται να σκεφτούν και το περιβάλλον. Με λάθος τρόπο; Ισως. Αργά ή γρήγορα και θέλουμε δεν θέλουμε όλοι θα μάθουμε ότι η ανάπτυξη θα πρέπει να συμβαδίζει με την προστασία του περιβάλλοντος. Διαφορετικά καταστρέφουμε το μοναδικό κεφάλαιο που διαθέτουμε. Δυστυχώς αυτή η διαπίστωση μας πρόλαβε πριν προλάβουμε να ανήκουμε στις αναπτυγμένες χώρες…
Υ.Γ. Γελάω κάθε φορά με τη διαλεκτική των διαφημίσεων που εμφανίζονται στη σελίδα. Θα μπορούσα κάποιες ίσως να τις φιλτράρω, αλλά δεν νομίζω ότι έχει νόημα. Αντίθετα θα έλεγα ότι είναι καλή ειρωνεία το να εμφανίζεται ο νεαρός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης να διακηρύττει το ενδιαφέρον του για την εγκληματικότητα στην Καλλιθέα και δίπλα ο Κορτζίδης να κάνει απεργία πείνας για τα αυτονόητα… Ετσι ο κάθε νοήμων άνθρωπος αντιλαμβάνεται μάλλον την υποκρισία του διαφημιστικού μηνύματος… Αν ο κ. Κ. Μητσοτάκης προσβάλλεται ας ζητήσει να εξαιρεθεί από τη σελίδα μου η διαφήμισή του… Πάντως ίσως δεν θα την δείτε όλοι, διότι δεν εμφανίζεται συνέχεια, οπότε ίσως δεν καταλάβετε τι εννοώ…

technorati tags: action!