oraelladas.gr

Σήμερα 26/05/07 στις 12:30 (σε 3 ώρες δηλαδή) κηδεύεται η Αμαλία στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως στον Πειραιά (Κερατσίνι είδα αλλού, δεν γνωρίζω καλά τον Πειραιά), περιοχή Χαραυγή. Διάβασα εδώ πρώτη φορά σχετικά με την κηδεία της και κατόπιν στο blog του polsemannen. Ηδη από χθες έγραφαν μερικά blogs σχετικά με το γεγονός, αλλά αρχικά ήμουν επιφυλακτική μετά από κάποια φαινόμενα κακόγουστου χιούμορ ακόμα και σε αυτή την περίπτωση. Σχετικά με το θέμα θα βρείτε ποστ σε Μαύρο Γάτο, Πρέζα TV, Ροδιά, Ναταλία, Ερμή, Άργος, ενώ ο Καιρός σε ποστ του Απριλίου αναφέρεται στο τι κατάφερε η Αμαλία με το blog της όταν γνωστοποιήθηκε. Πολλά άλλα blogs -δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες- έχουν επίσης ανεβάσει σχετικά ποστ. Ο θάνατος έτσι και αλλιώς είναι ένα ραντεβού το οποίο κανένας μας δεν θα μπορέσει να αθετήσει. Αυτό που έχει σημασία επομένως δεν είναι τόσο το ότι η Αμαλία πέθανε, αλλά το ότι για πολλά από τα νεανικά της χρόνια έζησε με πόνο και χωρίς χαρά και αντιμετώπισε καταστάσεις που δεν αξίζουν σε κανέναν άνθρωπο. Κι αυτό εξαιτίας μίας συνολικότερα άρρωστης και νεκρωμένης κοινωνίας που έχουμε αποδεχθεί να υπάρχει… Η Αμαλία βρήκε το κουράγιο και πάλεψε λίγο πριν το τέλος της αυτή την άρρωστη κοινωνία και αναγνώρισε τα υγιή στοιχεία της στο πρόσωπο των λίγων γιατρών που ξεχώρισαν ανάμεσα στους πολλούς ζωντανούς – νεκρούς που ζουν χωρίς συνείδηση, μηχανικά και χωρίς ενδιαφέρον και συμπόνοια για τον συνάνθρωπό τους. Ας γίνει για όλους μας μάθημα η ιστορία της Αμαλίας κάθε φορά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν συνάνθρωπό μας. Ας θυμόμαστε ότι είναι μία ολότητα με σάρκα, οστά, αίμα και συναισθήματα σαν και εμάς. Η Αμαλία πλέον δεν έχει όλα αυτά τα στοιχεία και δεν θα ξαναπονέσει. Εμείς όμως οφείλουμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να μη μας πονάει άλλο αυτή η κοινωνία που χτίζουμε καθημερινά με αποδοχές ή αρνήσεις. Από την πλευρά μου αφιερώνω ένα τραγούδι στη μνήμη της από έναν ιδιαίτερο αγωνιστή που πέθανε από καρκίνο επίσης αρκετά νέος. Αμαλία δεν θα κλάψεις και δεν θα πονέσεις ποτέ ξανά…