oraelladas.gr

Ελαβα σήμερα 26/5/07 από το Γραφείο Τύπου του Δήμου Ελληνικού, το οποίο οφείλω να ομολογήσω είναι ιδιαίτερα ζωντανό και συνεπές, την παρακάτω διευκρίνηση:

Αναφέρθηκε σε δελτία ειδήσεων, ότι την Τρίτη ο Υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Ορφανός θα έχει συνάντηση με τον Δήμαρχο Ελληνικού Χρήστο Κορτζίδη. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Θέλουμε να γνωρίζετε επίσης ότι χθες, στη συνάντηση που είχαν αντιδήμαρχοί μας με τον κ. Ορφανό με αίτημα να ενδιαφερθεί για την κατάσταση που υπάρχει στο δήμο Ελληνικού, ο κ. Ορφανός είπε ότι για να απαντήσει εάν μπορεί να ικανοποιήσει το αίτημα να ανακληθούν οι συμβάσεις πρέπει να έχει τη γνώμη της νομικής υπηρεσίας του.
Η άποψη της δημοτικής αρχής Ελληνικού ήταν και παραμένει ότι το πρόβλημα θα λυθεί εάν ο κ. Ορφανός πάρει την πολιτική απόφαση ότι θέλει να το λύσει. Εάν θέλει, έχει στη διάθεσή του πολλά νομικά όπλα και ο δήμος Ελληνικού του έχει ήδη προσφέρει μερικά από αυτά.
Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ 9Η ΜΕΡΑ.

Αν θέλετε πάτε εδώ να αφήσετε επώνυμο μήνυμα συμπαράστασης. Ενώ τη Δευτέρα 28/5 και ώρα 9 το βράδυ στο υπόστεγο του Δημαρχείου του Ελληνικού θα λάβει χώρα η εκδήλωση που αναφέρεται στην αφισούλα με τον Αστερίξ που βλέπετε, την οποία έλαβα επίσης από το ζωντανότατο*… Γραφείο Τύπου του Δήμου Ελληνικού. (*Να τα τονίζουμε κάτι τέτοια μήπως υπάρξει μίμηση…)
Παράλληλα μην ξεχνάτε και το δικό μας γαλατικό χωριό… Το μπανεράκι δίπλα στη μπάρα με την ένδειξη save blogme.gr θα σας παραπέμψει στην σελίδα συλλογής υπογραφών για τον Αντώνη Τσιπρόπουλο που δικάζεται στις 21 Ιουνίου.
Κάτι έπιασε το μάτι μου επίσης για κάποια κίνηση την 1η Ιουνίου στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου. Ας έχουμε το νου μας και όποιος το σκέφτηκε ας ενημερώσει τι μπορεί να είναι αυτή η κίνηση. Διαβάστε πάντως και αυτό το κείμενο εδώ, αν έχετε χρόνο και κουράγιο, αξίζει τον κόπο.
Τώρα θα μου πείτε τα ανακατεύω όλα μαζί… Τι να κάνουμε; Ολα αφορούν τη ζωή μας, έπεσαν και όλα μαζεμένα και η λειτουργία μίας σελίδας blog που σπρώχνει το προηγούμενο ποστ στο παρασκήνιο με ωθεί προκειμένου να μην ξεχαστεί κάτι να τα ανακατεύω λίγο, αλλά ουσιαστικά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους. Αφορούν όλα ποιότητα και δικαιώματα ζωής.

technorati tags: ΔΗΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

Σήμερα 26/05/07 στις 12:30 (σε 3 ώρες δηλαδή) κηδεύεται η Αμαλία στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως στον Πειραιά (Κερατσίνι είδα αλλού, δεν γνωρίζω καλά τον Πειραιά), περιοχή Χαραυγή. Διάβασα εδώ πρώτη φορά σχετικά με την κηδεία της και κατόπιν στο blog του polsemannen. Ηδη από χθες έγραφαν μερικά blogs σχετικά με το γεγονός, αλλά αρχικά ήμουν επιφυλακτική μετά από κάποια φαινόμενα κακόγουστου χιούμορ ακόμα και σε αυτή την περίπτωση. Σχετικά με το θέμα θα βρείτε ποστ σε Μαύρο Γάτο, Πρέζα TV, Ροδιά, Ναταλία, Ερμή, Άργος, ενώ ο Καιρός σε ποστ του Απριλίου αναφέρεται στο τι κατάφερε η Αμαλία με το blog της όταν γνωστοποιήθηκε. Πολλά άλλα blogs -δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες- έχουν επίσης ανεβάσει σχετικά ποστ. Ο θάνατος έτσι και αλλιώς είναι ένα ραντεβού το οποίο κανένας μας δεν θα μπορέσει να αθετήσει. Αυτό που έχει σημασία επομένως δεν είναι τόσο το ότι η Αμαλία πέθανε, αλλά το ότι για πολλά από τα νεανικά της χρόνια έζησε με πόνο και χωρίς χαρά και αντιμετώπισε καταστάσεις που δεν αξίζουν σε κανέναν άνθρωπο. Κι αυτό εξαιτίας μίας συνολικότερα άρρωστης και νεκρωμένης κοινωνίας που έχουμε αποδεχθεί να υπάρχει… Η Αμαλία βρήκε το κουράγιο και πάλεψε λίγο πριν το τέλος της αυτή την άρρωστη κοινωνία και αναγνώρισε τα υγιή στοιχεία της στο πρόσωπο των λίγων γιατρών που ξεχώρισαν ανάμεσα στους πολλούς ζωντανούς – νεκρούς που ζουν χωρίς συνείδηση, μηχανικά και χωρίς ενδιαφέρον και συμπόνοια για τον συνάνθρωπό τους. Ας γίνει για όλους μας μάθημα η ιστορία της Αμαλίας κάθε φορά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν συνάνθρωπό μας. Ας θυμόμαστε ότι είναι μία ολότητα με σάρκα, οστά, αίμα και συναισθήματα σαν και εμάς. Η Αμαλία πλέον δεν έχει όλα αυτά τα στοιχεία και δεν θα ξαναπονέσει. Εμείς όμως οφείλουμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να μη μας πονάει άλλο αυτή η κοινωνία που χτίζουμε καθημερινά με αποδοχές ή αρνήσεις. Από την πλευρά μου αφιερώνω ένα τραγούδι στη μνήμη της από έναν ιδιαίτερο αγωνιστή που πέθανε από καρκίνο επίσης αρκετά νέος. Αμαλία δεν θα κλάψεις και δεν θα πονέσεις ποτέ ξανά…