oraelladas.gr

Ο marado με το xeri του άφησε σχόλιο λέγοντας ότι του έφτιαξα το πρωινό με τις αναμνήσεις μου. Αφιερωμένη, λοιπόν, σε αυτόν η συνέχεια από μνήμες άλλων εποχών.
Αυτή η ώρα του δειλινού με τις ψαλμωδίες που ακούω από παρακείμενη εκκλησία, τη δροσερή ανάσα των δέντρων από δίπλα ξαναθυμάμαι παιδικά χρόνια και εφηβεία. Ναι, είμαι τυχερή, παρότι κέντρο Αθήνα να βλέπω από το μπαλκόνι μου μεγάλο κήπο. Ετσι ξεφεύγω λίγο από την αίσθηση της πόλης, αν δεν μου τη θύμιζαν αραιά και που κάποια αυτοκίνητα και συχνές φωνές ανθρώπων που στο χωριό είναι πιο σπάνιες. Ακούω και πουλιά. Είναι γεμάτος πουλιά που τραγουδάνε ο κήπος. Στο μπαλκόνι γειτόνισσας που μένει στο δώμα της πολυκατοικίας ήρθε και ένα κοτσύφι μία μέρα. Δίπλα ο πιτσιρικάς που είναι μπάτσος έχει ολόκληρο εκτροφείο καναρινιών και κελαηδάνε πανέμορφα, φυλακισμένα στα κλουβιά τους. Τα λυπάμαι, αλλά ελεύθερα δεν θα μπορούσαν να ζήσουν πια, μαθημένα στη σκλαβιά… Ανθρωποι και ζώα μαθημένα στη σκλαβιά…
Στο χωριό είχες περισσότερη άπλα. Το μάτι ξεκουραζόταν ατενίζοντας τοπίο σε μεγάλη έκταση. Παρακολουθούσες τις συνεχείς αλλαγές και μεταμορφώσεις της φύσης. Ξημέρωμα με το πρώτο φως του ήλιου, καταμεσήμερο να σε καίει κατακούτελα και ο ιδρώτας αναζωογονητικός. Δείλι και ο ήλιος να γέρνει στη δύση κάνοντας βουτιά μέσα σε πύρινα χρώματα, σχηματίζοντας χρυσά σειρήτια γύρω από το μαβί.
Τέτοια εποχή περίπου αρχίζαμε τα διαβάσματα για τους τελικούς διαγωνισμούς στο τότε εξατάξιο γυμνάσιο. Εγώ πάντα ανάποδη. Κοιμόμουν όλη μέρα, ή θα σκιτσάριζα τις άλλες που διαβάζανε και το βράδυ όταν όλες πέφτανε για ύπνο σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, εγώ σαν το φάντασμα καθισμένη καταχαμέ στο ξύλινο πάτωμα του χώρου προσευχής του οικοτροφείου να διαβάζω φυσική.
Ξυπνάγανε οι άλλες με την τσίμπλα στο μάτι να πάνε για την πρωινή τουαλέτα τους με τις πετσέτες στην πλάτη κι εγώ με το μάτι γαρίδα και γελαστή, αλλά εξαντλημένη βεβαίως. Εγραψα 18, η καλύτερη συμμαθήτρια έγραψε 16 και ήθελε να με δαγκώσει γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει πως τα κατάφερνα με ελάχιστο διάβασμα και με αυτό τον τρόπο και έγραφα καλύτερα. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν κ…φαρδη μάλλον, ενώ ό,τι διάβαζα ήθελα να το έχω κάνει κτήμα μου.
Μου ήταν αδύνατο να παπαγαλίσω. Ηθελα να ξέρω που εφαρμόζεται, πού μπορεί να ισχύει ό,τι διάβαζα, να πλάθω εικόνες, να το συνδέω με την πραγματικότητά μου. Αν δεν μπορούσα να το κάνω αυτό ήταν αδύνατο να κατανοήσω ό,τι διάβαζα. Ετσι σπαταλούσα πολύ ώρα και κατανοούσα καλά κάποια πράγματα και άλλα μου έμεναν χωρίς καν ανάγνωση. Αν ήμουν τυχερή και έπεφτε ό,τι είχα ξεπουπουλιάσει είχε καλώς. Αν όχι τότε παρακαλούσα να υπάρχει ένας μηχανισμός που να επιτρέπει τη διαγραφή του γεγονότος και από τη δική μου μνήμη και από τη μνήμη του καθηγητή. Να μην υπήρχε δηλαδή το συμβάν. Ομως τέτοιος μηχανισμός δεν υπήρχε οπότε πάντα έβγαζα ένα μέσο όρο γύρω στο 16 και μισό ως μαθήτρια του εξαταξίου Γυμνασίου, ενώ η συμμαθήτρια που με ζήλευε έβγαζε 18.
Marado, πιθανόν το σημερινό κομμάτι μνήμης να μη σε φτιάξει το ίδιο. Αλλά θα υπάρξει και συνέχεια. Σταματώ, δεν είναι εύκολο να θυμάσαι…