oraelladas.gr

Εψαχνα υλικό να γράψω κάτι για την εργατική πρωτομαγιά [1] και έπεσα πάνω και σε αυτή τη σελίδα όπου θα βρεθείτε αν κάνετε κλικ στις τονισμένες λέξεις. Διαπίστωσα την εξής αντίφαση που αναρωτιέμαι αν και οι ίδιοι που γράφουν τα κείμενα τη συνειδητοποιούν. Από τη μία υπερασπίζονται το εθνικό κράτος και την εθνική καθαρότητα και είναι κατά της παγκοσμιοποίησης (που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι προκαλεί ανασφάλεια στο μέσο πολίτη), από την άλλη διαθέτουν σελίδα σε αρκετές γλώσσες στο διαδίκτυο που καθρεφτίζει ακριβώς την χροιά της παγκοσμιότητας που έχουν αποκτήσει πλέον όλα τα προβλήματα. Αναρωτιέμαι σε ποιο πλαίσιο, λοιπόν, υποστηρίζουν όσα υποστηρίζουν.
Μετά έπεσα πάνω στις απεργιακές κινητοποιήσεις που έχει ξεκινήσει το μεγαλύτερο γερμανικό συνδικάτο IG Metall για αξιοπρεπείς αυξήσεις. Πριν ένα περίπου μήνα είχα δημοσιεύσει στη σελίδα μου τα αισιόδοξα νέα για τη γερμανική οικονομία, αλλά παρόλα αυτά χρήματα για αυξήσεις δεν υπάρχουν λένε οι βιομήχανοι…
Δεν θα ψάξω άλλο να βρω υλικό (δείτε, αν σας ενδιαφέρει η ιστορική πλευρά, περισσότερα εδώ στη ΒΙΚΙ), αλλά θα σημειώσω μόνο τούτο: Τίποτα δεν χαρίζεται και τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Σε ένα κόσμο που αλλάζει με ραγδαίες ταχύτητες απαιτείται συνεχής επαγρύπνηση. Διότι η πράξη αποδεικνύει ότι ούτε το 8ωρο που κατακτήθηκε με αγώνες που ξεκίνησαν το 1886 στο Σικάγο, ούτε πολλά άλλα δικαιώματα διασφαλίζονται εις τον αιώνα τον άπαντα.
Ετσι για την ιστορία σημειώνω ότι στην Ελλάδα η πρώτη συγκέντρωση εορτασμού της εργατικής πρωτομαγιάς έγινε το Μάϊο του 1892 από τον Σοσιαλιστικό όμιλο του Σταύρου Καλέργη, για να ακολουθήσουν, αργότερα, μια σειρά εργατικών κινητοποιήσεων με αποκορύφωμα τις μεγάλες απεργίες των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936 με απολογισμό 12 νεκρούς εργάτες και 300 τραυματίες. Ο Γιάννης Ρίτσος με αφορμή την εικόνα της μητέρας που θρηνεί το νεκρό γιο της Τάσο Τούση, τον 25χρονο σωφέρ από το Ασβεστοχώρι, και πρώτο νεκρό της βίαιης καταστολής των απεργιακών κινητοποιήσεων των καπνεργατών θα γράψει τον γνωστό του έργο «Επιτάφιος». Επιπλέον δείτε εδώ στο Ιστολόγιο την ιστορία ενός Ελληνα μάρτυρα του αμερικανικού εργατικού κινήματος, του Λούη Τίκα. Τη δημοσίευση πληροφορήθηκα από τον marado. Κατά τα άλλα σήμερα στην Αθήνα πάλι ξεχωριστές συγκεντρώσεις… Λες και οι εργαζόμενοι είναι άλλοι… σε κάθε κόμμα.
[1] Η φωτογραφία στο θέμα είναι από το βιβλίο: Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ‘36, Χρονικό, πέμπτη έκδοση, Σύγχρονη Εποχή