Η ντίβα
Written by coolplatanos on Απριλίου 13, 2007 – 16:00 -
update 17/0/09: Tελευταία βρίσκω συνέχεια βίντεο που έχω δημοσιεύσει να έχουν την ανακοίνωση ότι παραβιάζουν τους όρους χρήσης, οπότε τα αφαιρώ από τη σελίδα. Ωστόσο στο youtube εξακολουθούν να υπάρχουν ανεβασμένα βίντεο με κομμάτια της Μαρίας Κάλλας που δεν αναφέρουν περί παραβίασης των όρων χρήσης, έτσι επιλέγω ξανά τη Habanera από την Κάρμεν του Μπιζέ.
Με αφορμή τον εφετινό εορτασμό 30 χρόνων από το θάνατο της Μαρίας Κάλλας ένα κομμάτι όπερας που μου αρέσει τόσο που είχα φτάσει να το ακούσω ακόμα και σε όνειρο στον ύπνο μου, αν και δεν γνωρίζω από όπερα, αλλά το αυτί μου απολαμβάνει την καλή μουσική όλων των ειδών, ανάλογα και με τις ώρες… Ανάσες στην ασφυκτική και ψυχρή καθημερινότητα μας αυτές οι μικρές φυγές… και αφορμή να θυμόμαστε πως οφείλουμε στον εαυτό μας και τέτοια τροφή…
Εψαχνα την ΗΑΒΑΝΕRΑ, που είναι από τα πιο οικεία για μένα κομμάτια, αλλά το σχετικό βίντεο δυστυχώς δεν δούλευε, οπότε συμβιβάστηκα με αυτό που θα βρείτε εδώ και τοποθετώ αυτό με τη HABANERA στο τέλος του κειμένου και αν δουλέψει δούλεψε… Εβαλα τη Habanera στη σελίδα με το update στις 17/8/09.
Η Μαρία Κάλλας γεννήθηκε ως Άννα, Μαρία, Καικιλία, Σοφία, Καλογεροπούλου στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς οι γονείς της, Ευαγγελία Δημητριάδη (από την Κωνσταντινούπολη) και Γιώργος Καλογερόπουλος (από τη Μεσσηνία), είχαν μεταναστεύσει στις Η.Π.Α. από την Αθήνα. Εκεί ο πατέρας της ανοίγει φαρμακείο και το 1929 αλλάζει το οικογενειακό επώνυμο από Καλογερόπουλος σε Callas. Τρία χρόνια αργότερα η Μαρία ξεκινά τα πρώτα μαθήματα πιάνου μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της Υακίνθη. Σε ηλικία 11 ετών έλαβε το πρώτο βραβείο ως «σολίστ» σε διαγωνισμό παιδικών φωνών που είχε διοργανώσει ο ραδιοφωνικός σταθμός της Νέας Υόρκης W.O.R.
Η Μαρία Κάλλας πέρασε στην αιωνιότητα στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στο Παρίσι. Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου και, αφού το σώμα της αποτεφρώθηκε όπως επιθυμούσε, την άνοιξη του 1979 η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο. Περισσότερα για τη ζωή και το έργο της ντίβας στη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.
Posted in oraelladas | 3 Comments »
Απριλίου 13th, 2007 at 21:15
Μια μεγάλη σταρ, μια ισχυρή φωνή. Ένα στολίδι της λυρικής σκηνής.
Σεπτεμβρίου 16th, 2007 at 16:39
[...] βιογραφία της στην ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ. Δύο βίντεο με την παρουσία [...]
Αυγούστου 12th, 2008 at 20:02
Ένα γράμμα
Εκδίδω ένα μηνιαίο περιοδικό γραμμένο έμμετρα που το μοιράζω δωρεάν στους ομογενείς.
Πριν δεκαπέντε μέρες έλαβα το παρακάτω γράμμα:
«Κυρι-Γιώργη γεια σου., είμαι ο Μανώλης με τ’ άνομα, θυμάμαι που σε είδα στα πάρτι που μου κάνανε τα
παιδιά μου για τα εβδομήντα μου, θα το θυμάσαι και συ, όλη η γαμημένη η Νέα Υόρκη το θυμάται και θα το θυμάται για χρόνια τόσο γκιουζέλ που ήτανε και θυμάμαι που μου είπανε για σένα αυτός είναι γιατρός και είπα γιατρός και να μην έχει παντελόνι να φορέσει δώστε του τού παιδιού δέκα χιλιάρικα να ντυθεί και μου είπανε δε θα τα πάρει και τότενες εκαταλαβα γιατί κυκλοφοράς με τρύπιο παντελόνι. Εγώ να πούμε δηλαδής κυρι-Γιώργη όχι που διαβάζω τα στιχάκια σου, ούτε να διαβάζω ξέρω ούτε και να γράφω και το γράμμα αυτό να πούμε μου το γράφει ο γιος μου, γιατί εγώ είμαι εμπορευάμενος άνθρωπος και όποιος δηλαδής δε δουλεύει παρά κάθεται και γρατζουνάει χαρτιά εγώ τόνε λέω να πούμε άχρηστον άνθρωπο και. χαμένο κορμί και να με συμπαθάς να πούμε όμως κανένανε
γραμματιζούμενο δεν είδα να προκόβει.
Εγώ τώρα κυρι-Γιώργη μου κονομάω καμιά τρακοσαριά χιλιάρικα το μήνα, από μπικικίνια το λοιπό την έχω όμορφα μόνο ο γιος μου έχει μπλέξει με τα γράμματα, όμως παιδί είναι λέω θα στρώσει μεγαλώνοντας. Και παίρνει κάθε μήνα μια φυλλάδα δικιά σου λέει και αυτό είναι τέχνη λέει. Τώρα όχι που εγώ είμαι αντίθετος με την τέχνη, εμένα και η τέχνη μου αρέσει και οι τεχνήτρες. Που χου το Σουλάκι να πούμε, αυτή να δεις τέχνη και στα κουνήματα και στη γλώσσα, δε λέω και το Μαράκι είναι τεχνήτρα καλή αλλά το Σουλάκι δεν το φτάνει (αυτά μην τα πεις στην κυρά μου, ούτε στην Αναστασία γιατί θα της τα πει). Τώρα βέβαια δηλαδής με τη δικιά σου τέχνη μπερδεύουμαι λιγάκι γιατί μου λέει ο γιος μου πως είναι λεπτή τέχνη, ναι, εδώ τον παρακολουθώ, μου λέει πως είναι όμορφο πράμα, ναι, εδώ τον παρακολουθώ, αλλά μου λέει πως λυτρώνει τον άνθρωπο από τον πόνο, ε, εδώ δεν τον παρακολουθώ. Γιατί εδώ που τα λέμε δηλαδής έναν πονοκέφαλο έχεις και δεν περνάει ούτε με εξεντρίκ και θα περάσει με στιχάκια; Τότε θα είχανε κλείσει τα φαρμακεία αδερφέ μου. Και που λες ο γιος μου μού ’λεγε να σου διαβάσω ποιήματα πατέρα; κι εγώ για να μην το διαολοστείλω το παιδί του ’λεγα όχι τώρα παιδί μου έχω δουλειά. Όταν μου είπε όμως πως τα ποιήματα μπορούνε να κάνουνε αθάνατο ένα όνομα, αυτό με χτύπησε στην καρδιά ίσα. Εδώ είσαι Μανώλη, είπα. Γιατί εγώ είχα τον καυμό πως όταν θα πεθάνω θα χαθεί μαζί και τ’ όνομά μου και μαζί και όλη μου η καπατσοσύνη στο εμπόριο και στις μπίζινες. Μου ’λεγε η γυναίκα μου να φκιάσω αγάλματα δικά μου, ο γιος μου μού ’λεγε να χτίσω ψηλά κτίρια που να μείνουνε και μετά από μένα. Όμως τους σεισμούς δεν τους λογαριάσανε. Και ήμουνα σε μεγάλονε σεβντά και τότενες ήρθε ο γιος μου και μου εξήγησε το παιδί ας είναι καλα πως και όταν ακόμα οι ατομικές μπόμπες καταστρέψουνε τα πάντα πάνω στη γη και δε θα υπάρχει να πούμε στη γης ούτε χαρτί ούτε μολύβι, ο άνθρωπος θα μπορεί να γράφει απάνου στις πέτρες και δεν είναι ψέματα, γράφανε κάποτε μου είπε το παιδί. Και βάλε μού λέει όλοι οι κληρονόμοι σου να ξέρουνε γράμματα και να τα μαθαίνουνε και στα παιδιά τους και αυτοί όλοι να μαθαίνουνε απόξω το ποίημα που θα σου γράψει αυτός ο κύριος, ώστε να μπορούνε να το γράφουνε σε πέτρα όταν όλα τα άλλα θα χαθούνε. Κι εγώ πια τι να ‘κανα, ας μην ήθελα ν’ ακούω για γράμματα, αφού είναι έτσι παιδάκι μου του λέω, να πω κι εγώ στον κυρι-Γιώργη να γράψει και μένα ένα ποίμα-πως το λες.
Και γι αυτό σου γράφω κυρι-Γιώργη, θέλω να γράψεις για το σουρπρίζ-πάρτι που μου κάνανε στα γενέθλιά μου και ήσουνα και εσύ και τα ξέρεις από πρώτο χέρι, Θέλω να με θυμούνται όχι για δυόμισι χιλιάδες χρόνια που θυμούνται τους αρχαίους όπως λέει το παιδί, αλλά για πάντοτε. Γιατί να πούμε τι είναι δυόμισι χιλιάρικα; Ένα μεροκάματο είναι για μένα. To λοιπό κυρι-Γιώργη μου γράψε το τραγουδάκι σου αυτό για μένα και θέλω να είναι εγγυημένο για εκατομμύρια χρόνια. Κι άμα θέλεις λεφτά και πεντακόσα μπάξα να μου ζητήσεις για κάθε γραμμή τα ‘χεις ρε μάγκα, σου το ‘πα από μπικικίνια άλλο τίποτα να φαν κι οι κότες.
Άν θέλεις τίποτα λεπτομέρειες για να βάλεις στο τραγούδι σου, τηλεφώνα μου, φαστφουντάδικα ο Μανώλης, όλη η γαμημένη η Νέα Υόρκη με ξέρει.»
Ο Μανώλης είναι πράγματι ένας από τους πλούσιους έλληνες της Νέας Υόρκης. Και το πάρτι των γενεθλίων του ήτανε πράγματι εντυπωσιακό. Και η οικογένειά του μια σωστή ελληνική οικογένεια! Με μεγάλη μου ευχαρίστηση λοιπόν ανταποκρίθηκα στην επιθυμία του Αλέκου.
(επειδή το ποίημα είναι μεγάλο δε σας το δίνω εδώ).
Γιώργης Χολιαστός