Κρίσεις και επικρίσεις…
Written by coolplatanos on Απριλίου 1, 2007 – 09:19 -Οπως συχνά συνηθίζω ξεκίνησα να κατηφορίζω από την Καλύβα Ψηλά στο Βουνό για να βρεθώ αυτή τη φορά στο ιστολόγιο Ροϊδη Εμμονές όπου παρέπεμπε ο Καλυβάρχης για θέμα σχετικά με τη στάση του Μίκη Θεοδωράκη στο ζήτημα του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, που λέγεται ότι συμπαρατάχθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Δεν έχω διαβάσει λεπτομέρειες σχετικά για να ξέρω αν πραγματικά συμπαρατάχθηκε, αλλά εδώ δεν με απασχολεί αυτό σαν θέμα όπως θα δείτε, αφού διαβάσετε το σχετικό ποστ του αγαπητού Ροϊδη. Θέλησα να αφήσω σχόλιο εκεί, αλλά δεν ξέρω αν προστέθηκε τελικά, γιατί μου έκανε κάτι κολλήματα το wordpress. Επειδή το θέμα με κέντρισε περνάω και εδώ τις σκέψεις μου για αυτά που διάβασα εμπλουτίζοντάς τες.
Γνώμη που ίσως ενοχλήσει λίγο: Δεν είμαστε παπάδες για να συγχωρούμε ή όχι. Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι αυτός που είναι με τις αντιθέσεις του και τις αντιφάσεις του, όπως κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα του έργου του και της προσφοράς του ή του κύρους που έχει αποκτήσει ή του αποδίδεται. Οσοι αναζητούν πνευματικούς ηγέτες ή πολιτικούς ηγέτες και καθοδηγητές έχουν μάλλον μάθει να είναι αντίστοιχα ποίμνια κατά πως λέει και η εκκλησία… ή οπαδοί…
Δεν έχω τίποτα να του συγχωρήσω ή να του θυμώσω. Εχει δικαίωμα όπως ο κάθε άνθρωπος να έχει άποψη, είτε αυτή είναι σωστή είτε λάθος, κατά τη δική μου άποψη. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει να τον τοποθετήσω στη θέση πνευματικού καθοδηγητή σαν να χρειάζομαι άλλο ένα είδος θεού ή μύθου… από αυτούς που υποτίθεται επιχειρώ να καταρρίψω, ώστε να μη μου καταδυναστεύουν τη ζωή, εκτός και αν με γοητεύουν και την καθιστούν περισσότερο ενδιαφέρουσα και λειτουργική.
Εχω τη δική μου κρίση να κρίνω τα πράγματα. Το τι θέση έχει κρατήσει κάθε φορά, για διάφορα ζητήματα, ο Μίκης Θεοδωράκης δεν με έχει ενοχλήσει. Οταν συμφωνώ μαζί του συμφωνώ και όταν διαφωνώ διαφωνώ, έτσι απλά. Θεωρώ ότι ως προς το σύνολο της προσωπικότητάς του είναι συνεπέστατος με τον εαυτό του όπως προσωπικά τον έχω αντιληφθεί.
Και το λέει πολύ εκφραστικά ο Allu Fun Marx σε σχόλιο στο ίδιο θέμα, και συμφωνώ μαζί του: «Μη ζητάτε να βάλετε ένα Μίκη Θεοδωράκη σε καλούπια. Έχει δικαίωμα να κάνει όποιες πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές πιστεύει ότι είναι σωστές. Έχει δικαίωμα να κάνει και λάθη. Όταν ο Μίκης και όλοι εμείς θα έχουμε γίνει σκόνη, τα τραγούδια του θα βρίσκονται ακόμα στα στόματα των ανθρώπων». Αυτό μου αρκεί και το σέβομαι, άσχετα αν διαφωνώ μαζί του και αν δεν θα ακολουθούσα την άποψή του. Δεν είμαστε παιδάκια που νιώθουν ότι «ο πνευματικός πατέρας» τα εγκατέλειψε…
Posted in oraelladas | 14 Comments »
Απριλίου 1st, 2007 at 15:07
Αγαπητή coolplatanos, σε ευχαριστώ που για άλλη μια φορά αναφέρεσαι στο μπλογκ μου και σου είμαι ευγνώμων για τη συμβολή σου στο θέμα του συγκεκριμένου ποστ.
έβαλα στο «ώρα ελλάδας» μόνιμο λινκ στο μπλογκ μου.
Καλό σου μήνα!
Απριλίου 1st, 2007 at 16:14
Καλό μήνα αγαπητές Ροϊδη!
Απριλίου 1st, 2007 at 16:15
αγαπητέ, ήθελα να πω…
Απριλίου 1st, 2007 at 16:17
ανταποδίδω…
Απριλίου 1st, 2007 at 18:27
Τα τραγούδια του θα μείνουν ,αυτό είναι σίγουρο . Οσο για τις επιλογές του …αναλόγα την συγκυρία ,
Οχι και στο απυρόβλητο γιατί ως επώνυμος ξέρει οτι πεί θα επειρεάσει τους πολίτες ,ξέρει οτι ασκεί εξουσία με τα λεγόμενά του ,γεγονός που τον γοητεύει περισσότερο απο όσο πρέπει ,οπότε θα δεχτεί και την κριτική και μάλιστα σκληρή .
Θυμίζω την στάση του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΆΚΗ…….
Απριλίου 1st, 2007 at 19:10
Μαραδό, τα λέω όλα σε αυτό το κείμενο και δεν έχω να συμπληρώσω κάτι επιπλέον…
Απριλίου 1st, 2007 at 20:31
Η μουσική του Μίκη γιά μένα είναι κάτι σαν τον αέρα που αναπνέω. Η στάση ζωής του μέχρι που δέχτηκε να γίνει υπουργός στην κυβέρνηση του Μητσοτάκη,ήταν οδηγός και για τη δική μου ζωή:περήφανη χωρίς σκύψιμο,γλυψιμο και φίλημα εκεί που άλλοτε έφτυνα.
Καθαρά πράματα.Όταν είσαι ο Θεοδωράκης πρέπει να προσέχεις τι και πότε το λες.
Το να συντάσσεσαι με τον Χριστόδουλο λέγοντας πως ¨πρέπει να πλένεις το στόμα σου πριν μιλήσεις για τον αρχηγό της εκκλησίας¨,αυτό ξεπερνάει κάθε όριο.
Έχω τη γνώμη ότι μάλλον θα πρέπει να έχει ελαφρώς ¨σαλτάρει¨λόγω ηλικίας.Δεν εξηγείται αλλιώς.
Εκείνος μπορεί να ξέχασε ότι ο Χριστόδουλος ¨διάβαζε¨ την ώρα που ο ίδιος βασανιζόταν στα κελιά τησ Μπουμπουλίνας,εμείς όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Και βέβαια τα τραγούδια του θα μείνουν.Εύχομαι να μη μείνουν και οι κατά καιρούς ¨χατζηαβάτικες¨ κινήσεις του.
Απριλίου 1st, 2007 at 21:32
syneas για να μην παρεξηγηθώ ότι απαντώ επιλεκτικά, στον μαραδό δεν απάντησα και τον παρέπεμψα στο κείμενο, γιατί γνωριζόμαστε και τα λέμε και τηλεφωνικά.
Ξεκινώ από το σχόλιο σου στο άλλο ποστ με τη μουσική όπου λες αρκεί να μην ανεβάσω Θεοδωράκη να ψάλλει με τον Χριστόδουλο.
Περίπου το 1982 με ‘83 και όταν ακόμα ήταν δήμαρχος Υμηττού ο Ανδρέας ο Λεντάκης, για τον οποίο είναι γραμμένο και το Τραγούδι του Αντρέα (αν θυμάμαι καλά τον τίτλο) και με τον οποίο ήταν φίλοι ο Θεοδωράκης την Μεγάλη Τρίτη στην Αγία Φωτεινή Υμηττού είχε διευθύνει ο Θεοδωράκης χορωδία που έψαλλε το Τροπάριο της Κασσιανής. Οι άνθρωποι αυτοί όπως τους είχα εισπράξει προσωπικά (τον Λεντάκη τον είχα καθηγητή δύο χρονιές στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας) δεν ήταν αυτό που ίσως έχουμε εμείς στο μυαλό μας για τον αριστερό. Δεν θα προσπαθήσω να σου γίνω συμπαθής για να παραμείνεις σαν αναγνώστης, διότι θέλω να είμαι ειλικρινής, έντιμη και συνεπής με όσους με διαβάζουν. Είναι πάρα πολύ μεγάλη ιστορία για να αναλύσω εδώ πώς έχω εισπράξει αυτούς τους ανθρώπους. Θα πω ότι θεωρώ ότι είναι ολόκληροι άνθρωποι. Και με το ολόκληροι εννοώ ότι δεν καλουπώνονται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και περιέχουν όπως είπα και μέσα στο κείμενο αντιθέσεις και αντιφάσεις όπως όλοι μας, αλλά όσο πιο μεγάλη προσωπικότητα (όπως μπορεί αυτό να εννοηθεί) είσαι τόσο πιο έντονες είναι αυτές οι αντιφάσεις. Ο Θεοδωράκης δεν δηλώνει τώρα νομίζω για πρώτη φορά ότι βλέπει ορθοδοξία και ελληνισμό σαν κάτι ενιαίο. Και για να μπορεί εκείνος να είναι ανεκτικός με τον Χριστόδουλο που ήταν ο ίδιος βασανιζόμενος στη Μπουμπουλίνας όπως λες, δεν έχω εγώ το δικαίωμα, που δεν βασανιζόμουν να το παίξω βασιλικότερη του βασιλέως… Προσωπικά μπορεί να διαφωνώ για τη στάση που κρατά κατά καιρούς όπως είπα, αλλά μου είναι σεβαστή διότι δεν είναι ασυνεπής με αυτά που πρεσβεύει. Και αυτό για να το αναλύσω θα πρέπει να κάνω ολόκληρη διατριβή. Αρκούμαι να πω ότι οι άνθρωποι που έχουν σπουδαία χαρίσματα και προτερήματα έχουν και ακραία ελαττώματα κάποιες φορές ακριβώς γιατί είναι πληθωρικοί σε όλα τους. Επειτα δεν μπορώ να κρίνω αν η συμμετοχή του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν για γλύψιμο ή σκύψιμο όπως δεν μπορώ να κρίνω και τη συμμετοχή του αείμνηστου Λεντάκη στην Πολιτική Ανοιξη του Σαμαρά. Λεντάκης και Θεοδωράκης δεν νομίζω ότι ήταν ποτέ υπέρ της δικτατορίας του προλεταριάτου ή άλλων ακραίων αριστερών θέσεων, για να βάλω αυτό σαν κριτήριο και να τους πετσοκόψω στο κρεβάτι του προκρούστη. Θα του έλεγα αριστερούς ανθρωπιστές μάλλον. Υπό αυτή την έννοια ήταν συνεπέστατοι ως προς τους εαυτούς τους. Ως προς το πως εμείς μπορεί να θέλαμε να είναι είναι άλλο ζήτημα. Τον άλλον τον δέχεσαι ή δεν τον δέχεσαι γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελες να είναι. Από εκεί και μετά δεν θα υπεισέλθω σε θέματα ηλικίας ή υγείας που έθιξαν και άλλοι στα σχόλια στο ιστολόγιο του αγαπητού Ροϊδη. Ακόμα και αν συμβαίνει κάτι τέτοιο θα προτιμήσω να δείξω σεβασμό. Οχι γιατί θεωρώ θεό τον Μίκη Θεοδωράκη και ότι είναι στο απυρόβλητο οποιασδήποτε κριτικής, αλλά γιατί θεωρώ πως έχει πολλαπλάσια εμπειρία ζωής για να μπορώ εγώ να κρίνω τι θα πρέπει να κάνει και πως να συμπεριφερθεί. Αν ήταν να κριθεί η δική μου πολιτική στάση απλά δεν θα τον ψήφιζα ως βουλευτή δεξιάς π.χ. κυβέρνησης, αλλά θα εξακολουθούσα να τον σέβομαι. Αν ήταν να τον ακολουθήσω σε κάτι που θα θεωρούσα λάθος δεν θα τον ακολουθούσα, αλλά θα συνέχιζα να τον σέβομαι. Κάποτε ήμουν εξίσου αυστηρή όσο κι εσύ με όλους γύρω μου. Οσο μεγαλώνω και νομίζω πως ωριμάζω γίνομαι περισσότερο ανεκτική και χρειάζομαι όλο και λιγότερο πνευματικούς οδηγούς στην πορεία μου… Αύριο κλείνω κι εγώ μισό αιώνα ζωής. Δεν έχω άλλα περιθώρια να ξοδεύω τον εαυτό μου σε αρνήσεις, αλλά μόνο σε καταφάσεις… αν με καταλαβαίνεις τι εννοώ… Ελπίζω να μη σε έχασα ως αναγνώστη, αλλά δεν θα ήθελα και να σε κερδίσω παριστάνοντας ότι συμφωνώ μαζί σου.
Απριλίου 1st, 2007 at 22:26
Aκολουθώντας την παραπομπή σου,έκανα κλικ και μεταφέρθηκα στο ποστ του Ροίδη.Τόσο με το κείμενο του ίδιου,όσο και με τους σχολιασμούς των υπολοίπων,έκανα έναν απολαυστικό περίπατο.Στάθηκα στο κείμενο της silia, όπου ανέφερε ότι ο Μίκης πάσχει από Αλτσχάιμερ.
Δεν είδα να δίνεται από κανέναν σημασία στη μαρτυρία αυτή και δεν ξέρω γιατί.
Είμαι σίγουρος ότι έχει προσβληθεί από την ασθένεια γιατί αλλιώς δεν εξηγούνται οι όλες του ενέργειες των τελευταίων χρόνων.
Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι ¨δικός μου Μίκης¨έχει πεθάνει στη διάρκεια της χούντας από τα βασανιστήρια.Αυτόν που μιλάει σήμερα δεν τον γνωρίζω και τον χαρίζω σε όλους όσους μπορούν να ξεχνούν.
Και βέβαια δεν ήταν ποτέ ο Θεοδωράκης αριστερός με την ταμπέλα του φανατικού.Ούτε και ο Λεντάκης,άλλωστε αυτός ήταν ένας ακόμα λόγος να είναι αγαπητοί σε περισσότερο κόσμο.
Δεν καταλαβαίνω γιατί μου λες πως ελπίζεις να μη χάσεις από αναγνώστη επειδή δεν συμφωνούμε στην άποψή μας για το Μίκη.
Αν είναι να μιλάμε και να διαβάζουμε μόνο εκείνους με τους οποίους συνφωνούμε,τότε θα έπρεπε να μην μιλάει κανένας…σε κανέναν!
Άλλωστε και μόνο για το όμορφο τοπίο του τίτλου στο ποστ,αξίζει να σε επισκέπτεται και να σε διαβάζει κανείς.
ΥΓ:το τοπίο ποιά περοχή εικονίζει;
Απριλίου 1st, 2007 at 22:35
Και βέβαια η silia δεν έίπε ότι ο Μίκης πάσχει από Αλτσχάιμερ!Για τον πατέρα της μιλούσε,αλλά απλά από τα συμφραζόμενα αυτό το νόημα βγαίνει(Για να μην διαστρεβλώνω δηλαδή και τα γραπτά των άλλων…)
Απριλίου 1st, 2007 at 23:47
Αγαπητέ syneas ξεκινώ από το τελευταίο απλό ερώτημα, το τοπίο είναι από την Κρύα, περιοχή της Λειβαδιάς.
Τώρα για το αλτσχάιμερ, από όσο γνωρίζω (επειδή χρειάστηκε να το ερευνήσω γιατί έχει συμπτώματα απώλειας μνήμης η μητέρα μου) αυτό που έμαθα είναι ότι πρόκειται για μία ασθένεια που είναι αδύνατον να διαγνωσθεί με απόλυτη βεβαιότητα πριν ο ασθενής πεθάνει και εξετάσουν τον εγκέφαλό του για να δουν το είδος των αλλοιώσεων. Ενα το κρατούμενο. Αρα πώς εγώ θα κάνω διάγνωση για κάποιον από τη στιγμή που και οι γιατροί δυσκολεύονται να κάνουν κάτι τέτοιο και απλά προληπτικά χορηγούν κάποια φάρμακα αν διαπιστωθούν μία σειρά συμπτωμάτων που υποθέτουν ότι είναι αλτσχάιμερ. Απώλεια μνήμης και σύγχυση μπορεί να υπάρχει και σε περίπτωση κατάθλιψης επίσης. Ομως δεν είμαι γιατρός και δεν έχω αρμοδιότητα να κάνω διαγνώσεις. Θα μου επιτρέψεις να πω ότι είσαι πολύ αυστηρός στις κρίσεις σου (κάτι που τυχαίνει να υπήρξα…), διότι πέρα από «δικός σου Μίκης» ο Μίκης Θεοδωράκης είναι και ο Μίκης του εαυτού του… Ωστόσο δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε την αντιπαράθεση απόψεων στο διηνεκές. Καθένας έχει τα δικά του βιώματα, τις δικές του εμπειρίες πάνω στις οποίες βασίζει και την οπτική του στα πράγματα. Σεβαστή η άποψη σου, λοιπόν, αν και έχω διαφορετική άποψη για το θέμα. Και ναι, σίγουρα δεν θεωρώ ότι διαβάζουμε μόνο όσους συμφωνούμε με τις απόψεις τους…
Απριλίου 1st, 2007 at 23:50
Εξάλλου αν είχα τέτοια γνώμη δεν θα είχα ανοιχτά τα σχόλια παρά μόνο σε όσους συμφωνούν μαζί μου και δεν θα τα διάβαζα ούτε θα σου απαντούσα. Ενα από τα ατού στα blogs είναι ακριβώς αυτή η δυνατότητα της ανταλλαγής διαφορετικών απόψεων…
Απριλίου 3rd, 2007 at 16:11
Επιτέλους, διάβασα κάτι πιο νηφάλιο για τον Μίκη! «Μας πρόδωσε», «ξεκούτιανε», «έκανε, έρανε» κοκ. μέχρι τώρα. Όποιος έχει διαβάσει λίγο παραπάνω για τη ζωή του θα καταλάβαινε ότι κι αυτός είναι ένας άνθρωπος, και μάλιστα όπως εύστοχα γράφεις Κωνσταντινα, «ολόκληρος». Με τις αντιφάσεις του, με τις φιλοδοξίες του, με τα χίλια δυο του. Αυτό που μου κάνει εντύπωση όμως είναι πώς κάποιοι έχουν προσαρμόσει τον Μίκη στο μυαλό τους όπως ακριβώς τον ήθελαν ερμηνεύοντας στο παρελθόν τις πράξεις και το έργο του με ένα συγκεκριμένο τρόπο, παραβλέποντας το γεγονός ότι κάποια πράγματα που λέει τώρα τα είχε πει ή υπονοήσει πολύ παλιότερα…
Απριλίου 3rd, 2007 at 18:33
gazaka είναι που έχουμε ανάγκη από μύθους… Προσωπικά ίσως έχω καταφέρει να κρατώ μία ισορροπία ανάμεσα στην ψυχική μου ανάγκη για το μύθο και τη νηφάλια οπτική για το φυσικό υπαρκτό πρόσωπο. Ετσι δεν περιμένω να ανταποκριθεί σε αυτό που εγώ έχω φτιάξει σαν εικόνα γι’ αυτό. Ακόμα και αν δεν έχει κάποιος διαβάσει πολλά για τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη κι έχει απλά διαβάσει και ακούσει με προσοχή όσα κατά καιρούς έχει πει μπορεί πολύ εύκολα να κατανοήσει ότι πράγματι ο Μίκης Θεοδωράκης ούτε έχασε το μυαλό του, ούτε ασυνεπής είναι με τις απόψεις του και την πορεία της ζωής του. Αλλά για να μπορείς να το κρίνεις αυτό πρέπει πρώτα να γνωρίζεις που κινείται και η δική σου κοσμοθεωρία.