oraelladas.gr

Ολο αυτό με τα blogs, τους νέους ανθρώπους που γνωρίζεις, τις διαφορετικές νοοτροπίες, την αίσθηση ότι κάποιοι πολύ μακριά μπορεί να ανοίγουν και να κοιτάζουν τη σελίδα σου, μου αρέσει. Μου αρέσει το μυστήριο και η γοητεία των ανωνύμων ανθρώπων (όταν δεν δημιουργούν προβλήματα βέβαια…) που γράφουν και καταθέτουν χιλιάδες διαθέσεις, καταστάσεις, συναισθήματα, σκέψεις, πίκρες, χαρές, λύπες, θυμούς, ενθουσιασμούς, εντυπώσεις, εικόνες, ήχους και χίλια δύο άλλα.
Φαντάζομαι τα δισεκατομμύρια ή και τρισεκατομμύρια bits (δεν έχω ιδέα από τεχνολογία, οπότε μην κρίνετε τη χρήση όρων και δέχομαι διορθώσεις) να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο μεταφέροντας όλα αυτά τα ανθρώπινα συναισθήματα και βιώματα σαν ένα τεράστιο νευρικό σύστημα που αγκαλιάζει τον πλανήτη γη.
Φαντάζομαι τα bits σαν νευρομεταβιβαστές που μεταφέρουν τα μηνύματα σε όλο αυτό το νευρωνικό σύστημα να κινούνται ακούραστα και ασταμάτητα όλο το 24ωρο σαν άοκνοι εργάτες μίας κυψέλης που βουίζει και σφύζει από ζωή. Πού θα οδηγήσει όλο αυτό άραγε; Πού θα οδηγήσει τόση έκρηξη ζωής;

Αυτό το σαββατοκύριακο έκανα μία νέα γύρα στα ποιήματά του Αλεξανδρινού και άφησα, εσκεμμένα, τελευταία την Ιθάκη. Τη διαβάζω μεγαλόφωνα, να μ’ ακούω να πατάω καλά πάνω στον κάθε στίχο και να προχωράω στον επόμενο, ώσπου φτάνω και στον τελευταίο στίχο και ακούω τον Αλεξανδρινό Ποιητή να μου λέει: «ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν». Αλήθεια, κατάλαβα οι Ιθάκες τι σημαίνουν; Γιατί δε με ρωτάει και ο ίδιος «κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν;» και δείχνει να είναι τόσο σίγουρος «ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν». Αγαπημένε μου Αλεξανδρινέ, Ποιητή της «Ιθάκης», όχι δεν κατάλαβα οι Ιθάκες τι σημαίνουν! Τουλάχιστον, όχι ακόμα! Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι το ταξίδι της αναζήτησης του εαυτού μας είναι μακρύ. Βγαίνουμε στο δρόμο για την αναζήτηση, αποφασίζουμε την αναζήτηση, στην τελική νιώθουμε την ανάγκη για αναζήτηση, και ουσιαστικά δε γνωρίζουμε τι είναι αυτό που αναζητούμε, πως θα μπορούσαμε άλλωστε;
Πραγματικά, νομίζω πως δε θα μπορούσε να εκφραστεί καλύτερα αυτή η ανάγκη παρά με τον πρώτο στίχο: «Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη», σαν νιώσεις την ανάγκη να βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη… Ναι, την ένιωσα και εγώ αυτήν την ανάγκη, βγήκα λοιπόν στο δρόμο και ομολογώ πως υπήρξαν στιγμές που λιποψύχησα, δείλιασα, φοβήθηκα, στιγμές που ευχήθηκα να μην είχα ξεκινήσει καν! Read more »