oraelladas.gr

Το κείμενο αυτό προέκυψε λίγο μετά την μετακόμιση εδώ στη νέα μου σελίδα μετά από ερώτημα μίας συν-blogger σε μία από τις προηγούμενες σελίδες μου, την astrogonia. Κάποιοι φίλοι δεν θα βρουν εδώ σχόλια που είχαν αφήσει σε θέματα άλλων σελίδων μου, επειδή τα κείμενα τα μετέφερα εδώ πριν τοποθετηθούν τα σχόλια τους. Τούτο το σχόλιο έδωσε αφορμή για ένα ποστ και γι’ αυτό το μετέφερα, διότι η σελίδα για την αστρολογία είχα πει ότι θα διαμορφωνόταν με βάση ερωτήματα που θα προέκυπταν. Οσο δεν υπήρχαν ερωτήματα δεν είχα και ιδιαίτερο κίνητρο να γράφω πολλά – πολλά. Read more »

Δημοσιεύονται σε αυτή την κατηγορία της δημόσιας γλώσσας εκ νέου τρία παλαιότερα κείμενα της pergolina δουλεμένα ξανά και με κάποιες επιπλέον προσθήκες. Σήμερα το δεύτερο κείμενο και αύριο ακολουθεί το τρίτο.Υπάρχει στην τηλεόραση μία εκπομπή με μαθήματα ζωγραφικής. Την παρουσιάζει ένας επαγγελματίας ζωγράφος και σε κάθε εκπομπή ζωγραφίζει έναν πίνακα. Ζωγραφίζει κυρίως τοπία και κάθε φορά που ζωγραφίζει ένα δέντρο, ένα θάμνο, κάποιο ζωάκι ή συννεφάκι στον ουρανό, χρησιμοποιεί τη φράση: «τόσα όμορφα πράγματα συμβαίνουν εδώ», ή «ήταν εδώ όλη την ώρα και είναι καιρός να αποφασίσουμε να το φέρουμε στην επιφάνεια του καμβά ζωγραφίζοντάς το».
Και με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά αποφασίζει ποια από αυτά, που βρίσκονται ήδη πάνω στον καμβά αλλά δεν τα βλέπουμε, θα ζωγραφίσει για να φανούν και να τα γνωρίσουμε. Ο καμβάς (στον οποίο «τόσα όμορφα πράγματα συμβαίνουν εδώ» και που χρειάζονται τη δική μας απόφαση, τη δική μας πρωτοβουλία για να τα φέρουμε στην επιφάνεια και να τα γνωρίσουμε) είναι ο ΕΑΥΤΟΣ μας, αυτός ο εαυτός που ήδη είμαστε αλλά δεν τον ξέρουμε ακόμα.
Συμβαίνει όμως συχνά αυτά που έρχονται στην επιφάνεια να μην μας αρέσουν, να μην μας φαίνονται και τόσο «όμορφα πράγματα». Τι απαντά ο ζωγράφος μας; «Αν δεν σας ικανοποιεί αυτό που βγήκε τότε είστε πολύ τυχεροί διότι τότε μπορείτε να το αλλάξετε, να δημιουργήσετε έναν καινούργιο πίνακα». Οι αλλαγές, η συνειδητοποίηση αυτών των αλλαγών προϋποθέτει και την αποδοχή του εαυτού που πάντα ήμασταν, που όμως χρειάζεται να αλλάξει για να τον δούμε και πάλι ως τον εαυτό που πάντα είμαστε. Ουσιαστικά λειτουργούμε σαν το Ηρακλείτειο «μεταβάλλων αναπαύεται», κάτι αλλάζει για να παραμείνει το ίδιο!
Ίσως όλοι αυτοί οι ρόλοι που αναλαμβάνουμε κάθε φορά να φέρνουν στην επιφάνεια και κάτι από τον εαυτό μας για να βάλουμε στον πίνακα. Ένας πίνακας όμως που δεν τελειώνει ποτέ (όσο τουλάχιστον διαρκεί η φυσική πορεία της ζωής μας) αλλά βρίσκεται διαρκώς σε μία δυναμική εξέλιξη. Εγώ θα συμπλήρωνα στην ατάκα του παρουσιαστή-ζωγράφου της εκπομπής, «όχι μόνο τόσα όμορφα πράγματα υπάρχουν εδώ αλλά και τόσο καινούργια». Χρειάζεται όμως αποδοχή, αποδεχόμενοι τον εαυτό μας ταυτόχρονα τον αλλάζουμε, γιατί συνήθως αυτό που μας πονάει είναι ο πληγωμένος μικρός εαυτός, το «Εγώ» μας.
«Ουκ αν εμβαίης δις εις τον αυτόν ποταμόν» (=δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι), δηλαδή μπορώ να μπω όσες φορές θέλω αλλά να μην έχω την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για το ίδιο ποτάμι ή ότι εγώ είμαι η ίδια κάθε φορά που μπαίνω.
Και μία τελευταία συμβουλή από το ζωγράφο της εκπομπής: «Αποφασίστε ποιες περιοχές στον καμβά θα φωτίσετε. Αλλά προσοχή! Μην τις φωτίσετε όλες, αφήστε σκοτεινές περιοχές, τις χρειάζεται ο πίνακάς σας για να έχει βάθος και ενδιαφέρον. Ζωγραφίστε ελεύθερα και μη φοβάστε, στη ζωγραφική δε συμβαίνουν λάθη απλώς ευχάριστα ατυχήματα, είναι οι καλύτεροι φίλοι σας, συμφιλιωθείτε μαζί τους και προχωρήστε.»
Τις προάλλες ήρθε για καφέ μία φίλη για να μου ευχηθεί για τα καινούργια μου έπιπλα. Είδε τη βιβλιοθήκη που την έχω ήδη γεμίσει με αρκετά βιβλία και με ρώτησε: «Μα καλά, τι λένε όλα αυτά τα βιβλία;» Αυθόρμητα μου ήρθε να της απαντήσω: «Τίποτα περισσότερο από όσα έχει να μου πει ο ίδιος μου ο εαυτός». Αρχίζω να υποψιάζομαι πως τελικά κάπως έτσι θα πρέπει να είναι και κάπως έτσι θα πρέπει να λειτουργεί και η βιβλιοθήκη μου (και με ό,τι τη γεμίζω κατά καιρούς), δηλαδή σαν τον καμβά του ζωγράφου, που «υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα που συμβαίνουν εδώ» για να τα φέρω στην επιφάνεια και να τα γνωρίσω.
Τελευταία απάντησα και στην ερώτηση που δεν κατάφερα ποτέ να απαντήσω, όσες φορές και αν με ρωτούσε κάποιος, από μικρό παιδί έως και τώρα που ενηλικιώθηκα: «Τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» Κλασική ερώτηση που ποτέ δεν κατάφερα να αισθανθώ ότι με την απάντηση που έδινα εκφράζω τον εαυτό μου. Έδινα αόριστες απαντήσεις τύπου: «δασκάλα», «καθηγήτρια», «ερευνήτρια», «επιχειρηματίας», «στρατιωτικός». Αυτό που τώρα συνειδητοποιώ είναι ουσιαστικά ότι όλες αυτές οι κατά καιρούς απαντήσεις ήταν ρόλοι που θα ήθελα να αναλάβω να «παίξω». Τώρα ξέρω πως η μόνη απάντηση που με ικανοποιεί είναι: «θέλω να γίνω αυτό που ήδη είμαι».
«Γίνετε ήλιος και όλος ο κόσμος θα σας ιδεί, γιατί ο ήλιος πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι ήλιος». Ο ήλιος είναι αυτός που είναι, δε χρειάζεται δηλαδή να γίνει ήλιος ο ίδιος γιατί είναι ήδη ήλιος. Εγώ όμως χρειάζομαι να γίνω ο εαυτός μου, να γίνω αυτό που ήδη είμαι. Αυτό για ένα ουράνιο σώμα όπως ο ήλιος δεν ισχύει, γιατί είναι ήδη αυτό που είναι (δηλ. ήλιος) και ως τέτοιον όλος ο κόσμος τον βλέπει και τον αντιλαμβάνεται. Ίσως κι εγώ εάν τελικά γίνω αυτό που ήδη είμαι τότε όλος ο κόσμος να με δει γι’ αυτό που πραγματικά είμαι.
Και η ευχή μου ήδη γίνεται, ήδη πραγματοποιείται… γίνομαι αυτό που ήδη είμαι, μόνο που τώρα συνειδητοποιώ ότι αυτή η διαδικασία έχει μέσα της και θάνατο και έρωτα, έχει και πόνο και χαρά. Και αυτά θα συνεχίσουν να είναι έτσι όσο τα συνδυάζω με την προσωπική αντωνυμία «εγώ πονάω» ή «εγώ είμαι ερωτευμένη» και νομίζω πως έτσι χρειάζεται να κάνουμε όσο λειτουργούμε στα πλαίσια της μικρής ατομικής μας ύπαρξης.

pergolina