oraelladas.gr

Οι λέξεις πλατσουρίζουν άτσαλα μέσα στο μυαλό μου σαν αφρισμένο ποτάμι, καθώς η απόλυτη σιωπή στην πολυήμερη καθήλωση λόγω λουμπάγκο με «φόρτωσε» με πολλές σκέψεις. Εχω πολλά να πω, αλλά δεν ξέρω αν θα καταφέρω να τα θυμηθώ όλα όσα τριβέλισαν το μυαλό μου.
Πρώτον όμως και για να μην το ξεχάσω θέλω να ευχηθώ στο φίλο Κ.Κ. που παντρεύεται σήμερα στη Γερμανία την εκλεκτή της ψυχής του: «Δημιουργική συζυγική ζωή και πλούσια σε εμπειρίες»! Ευχές από τα βάθη της καρδιάς μου και μη μου κρατήσετε κακία που φοβήθηκα τον πόνο του λουμπάγκο και το κρύο και δεν βρίσκομαι εκεί σήμερα…
Δεύτερον θέλω να ευχηθώ καλή επάνοδο στην πατρίδα στον άλλο φίλο Ν.Φ. που έκανε το ταξίδι που ονειρευόταν στην Αμερική και από εκείνον είναι η χριστουγεννιάτικη φωτογραφία από το Μανχάταν που βλέπετε δημοσιευμένη. Τι θα προλάβει να δει τις 17 ημέρες που θα μείνει εκεί από την αχανή αυτή χώρα δεν ξέρω, αλλά σημασία έχει ότι τα κατάφερε να πάει και να πάρει γεύση.
Τρίτον θέλω να ζητήσω συγγνώμη για ένα λάθος στον τίτλο με το θέμα του ΜΑΡΑΔΟ για τους Ινδιάνους όπου το «καθιστό βουβάλι» βγήκε «καθισμό»… Μάλλον πήρε ο ύπνος την από το πολύ κουλάρισμα και της ξέφυγε…
Τέταρτον θέλω και πάλι να παίξω «το δικηγόρο του διαβόλου» για τα κείμενα του ΜΑΡΑΔΟ που είχαν μείνει «ψυγείο» και τα ανέβασα σήμερα. Αυτό το κάνω ΜΑΡΑΔΟ για να ανάβουν λίγο τα αίματα με την αντιπαράθεση… αν και δεν βλέπω άλλους να παρεμβαίνουν προς το παρόν, αλλά πού θα πάει…
Καταρχήν με αφορμή το τραγούδι «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης» θέλω να πω ότι το άκουσα για πρώτη φορά από ένα τετράχρονο πιτσιρικά όταν εργαζόμουν σε ένα παιδικό σταθμό εκεί γύρω στη δεκαετία του ’80. Ηταν από οικογένεια με κουλτούρα, γιος γνωστού σκηνοθέτη, και με το που έμπαινε το πρωί στο σχολικό άρχιζε να το τραγουδά με στεντόρεια φωνή και όλο πάθος «ο φατσίτσας». Ετσι τον είχα «βαφτίσει», γιατί ήταν πραγματικά πολύ ιδιαίτερη και χαρακτηριστική «φάτσα». Τώρα πια φαντάζομαι ότι ίσως να έχει ήδη τελειώσει και Πανεπιστήμιο και κάπου να εργάζεται. Καλή σου ώρα, λοιπόν, «φατσίτσα» που με δίδαξες αυτό το τραγούδι.
Και μία και λέω για τραγούδι. Χθες βράδυ στον Αλφα είχαν αφιέρωμα σε κάποια συναυλία του Σάκη Ρουβά. Καθώς έβλεπα την πιτσιρικαρία να παραληρεί από κάτω αναρωτήθηκα τα εξής: Πότε στην ιστορία της ανθρωπότητας συνέβη να ξεχωρίζει ένας εκεί πάνω στη σκηνή και να αποτελεί «είδωλο και σύμβολο έκφρασης» όλων των υπολοίπων; Πότε έφτασε ένας μόνο άνθρωπος να φαίνεται πως ξέρει να τραγουδά και να χορεύει τέλεια και να λατρεύεται από πιστούς οπαδούς; Πότε άρχισαν οι άνθρωποι να χάνουν τις ατομικές τους δεξιότητες και να τις μεταθέτουν σε κάποιον άλλον να τις εκφράζει γι’ αυτούς; Κι αυτό σε αντιπαράθεση με παραδοσιακούς ομαδικούς χορούς και τραγούδια όπου κατά πως έλεγε κάποτε και ο Διονύσης Σαββόπουλος ο πρωτοχορευτής κάνει μεν τις φιγούρες του, αλλά πάντα επιστρέφει και συνδέεται και πάλι με την ομάδα.
Δεν τα λέω αυτά για να κατηγορήσω το φαινόμενο του Σάκη Ρουβά ή του κάθε τέτοιου τύπου τραγουδιστή ή ειδώλου. Το ίδιο σκέφτομαι ισχύει και για τους υπόλοιπους του λεγόμενου «ποιοτικού ρεπερτορίου». Αναρωτιέμαι δηλαδή πότε το τραγούδι, ή οι τέχνες γενικότερα, και για ποιο λόγο έφτασαν να εξειδικεύονται όπως και όλα τα άλλα επαγγέλματα και τι σημαίνει αυτό κοινωνιολογικά. Αλλά πολύ περισσότερο τι σημαίνει αυτό στη σχέση του μέσου ανθρώπου με τον εαυτό του και την δημιουργικότητά του. Θα μου πείτε ίσως είναι κάτι ανάλογο με τη συζήτηση του αν χρειαζόμαστε πρωταθλητισμό ή απλά αθλητισμό και ποιους εξυπηρετεί ο πρωταθλητισμός…
Κι εδώ είναι που θα παίξω «το δικηγόρο του διαβόλου» για το κείμενο του ΜΑΡΑΔΟ για την αποπροσανατολισμένη κλιματολογικά αρκούδα και το τεχνητό χιόνι… Ναι, ΜΑΡΑΔΟ, τελικά πράγματι έτσι όπως τα λες είναι. Πράγματι αυτό είναι πολιτισμός και είναι αυτό που προέκυψε από τη στιγμή που δημιουργήθηκε η Πόλη, το αστικό περιβάλλον, που έφερε την πολλαπλότητα, την εξειδίκευση και τον καπιταλισμό αν θέλεις με όλα τα σημερινά θετικά και αρνητικά μαζί. Οπως είπες το κανόνι για το τεχνητό χιόνι δεν σκοτώνει, το πολεμικό κανόνι σκοτώνει… Με το μαχαίρι κόβουμε ψωμί, σκαλίζουμε ίσως το ξύλο, αλλά μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε και σαν φονικό όργανο επίσης και σαν τέτοιο μάλλον το χρησιμοποιήσαμε αρχικά για να σκοτώσουμε θηράματα και να τραφούμε.
Καθετί στην ανθρώπινη ζωή έχει θετική και αρνητική όψη. Χωρίς τη μία δεν θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε την άλλη. Βλέπεις ο άνθρωπος μόνο κατηγοριοποιώντας και χωρίζοντας, διαιρώντας με το Λόγο, τη λογική μπορεί να κατανοήσει την πραγματικότητα. Οπως έλεγε ο Ηράκλειτος (μεταφέρω το νόημα όχι την καθαυτού φράση): «Αν δεν υπήρχε η αδικία δεν θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε την έννοια του δικαίου».
Θα μου πεις και τι κάνουμε δηλαδή καταστρέφουμε τη γη για να αντιληφθούμε τι σημαίνει η μη καταστροφή; Και πού θα φτάσουμε έτσι; Δεν ξέρω να σου απαντήσω, αλλά δε νομίζω πως μπορούμε να γυρίσουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε.
Και στην πραγματικότητα όσοι από εμάς ηθικολογούμε ή οικολο…γούμε νομίζω πως δεν κάνουμε τίποτα περισσότερο από το να υπερασπιζόμαστε και πάλι το ανθρώπινο τομάρι μας. Δεν νομίζω δηλαδή πως θα μας έπιανε ο πόνος για την αρκούδα αν δεν αντιλαμβανόμασταν έστω και ενστικτωδώς πως από την οικολογική ανισορροπία το μόνο είδος που πραγματικά νιώθει τον κίνδυνο του αφανισμού του να πλησιάζει είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Αν είμασταν ζώα χωρίς λογική και νόηση θα αφανιζόμασταν χωρίς ιδιαίτερη φασαρία… όπως έχουν αφανιστεί τόσα και τόσα είδη.
Δεν βγήκαν ποτέ στο ραδιόφωνο ή την τηλεόραση οι δεινόσαυροι να μιλήσουν για τον αφανισμό τους… Ούτε οι αρκούδες πρόκειται να βγουν… «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει»… Το δικό μας αφανισμό φοβόμαστε και αλαλάζουμε ως κύμβαλα.
Ή μήπως θαρρείς πως θα πάψει να υπάρχει το Σύμπαν άμα αφανίσουμε όλα τα είδη που υπάρχουν στη γη και μαζί και ο άνθρωπος και ίσως και η ίδια η γη;
Και ιδού το υπαρξιακό ερώτημα που προκύπτει: Για ποιο λόγο υπάρχουμε; Υπάρχει το Σύμπαν και χωρίς εμάς; Ή υπάρχει επειδή εμείς έχουμε αντίληψη της ύπαρξής μας και της ύπαρξής του; Αν το Σύμπαν πρόκειται να εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά από εμάς μάλλον είναι αρκετά εγωϊστικό και πολύ ανθρωποκεντρικό να θέλουμε πάσει θυσία να σώσουμε αυτό το είδος ζωής και θα πρέπει απλά να υποταχτούμε στην ιδέα πως έχουμε πάρει μία μη αναστρέψιμη πορεία αφανισμού μας, γιατί αυτή είναι η μοίρα της ζωής: Θάνατος και αναγέννηση. Με άλλες μορφές ζωής ίσως όταν τελειώσει ο δικός μας κύκλος. Ασε που αν είναι μοίρα μας εμείς να αφανιστούμε δεν νομίζω να μπορούμε να ξανασυζητήσουμε αυτούς τους προβληματισμούς και είναι και ανόητο, χωρίς νόημα δηλαδή, να επιμένουμε να τους συζητάμε και τώρα. Αν πάλι η ύπαρξη του Σύμπαντος εξαρτάται κι από τη δική μας ύπαρξη που το αντιλαμβάνεται ως υπαρκτό τότε είναι σίγουρο πως δεν πρόκειται να αφανιστεί ούτε αυτό, ούτε εμείς και ότι κάποιος τρόπος θα βρεθεί να διατηρηθεί αυτό το είδος ζωής, έστω με αφανισμό κάποιων άλλων ειδών τα οποία «θυσιάζονται» υπέρ του είδους μας. Αυτό κι αν είναι εγωϊστικό και ανθρωποκεντρικό θα μου πεις!!! Δεν θα διαφωνήσω. Ωστόσο έτσι έχει και νόημα η συζήτηση, έχει νόημα να αναζητήσουμε λύσεις, διαφορετικά αν έτσι κι αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι από την πορεία μας τι νόημα έχει να το συζητάμε;
Με αφορμή όλα αυτά σου αναφέρω το εξής: Λόγω των αποβλήτων που αφήνουν τα πλοία στα λιμάνια έχουν αφανιστεί μία σειρά από διάφορα είδη θαλάσσιας ζωής, ενώ έχουν εμφανιστεί κάποια νέα είδη οστρακοειδών, ιδιαίτερα ανθεκτικά, που εξαπλώνονται μεταφερόμενα στις καρίνες των καραβιών και αποικούν όλη τη Μεσόγειο.
Δεν αποκλείεται αντίστοιχα κάποιο νέο είδος ανθρώπου ή άλλων μορφών ζωής να προκύψουν μέσα από τέτοιες διαδικασίες. Μπορεί αυτό να μη μας αρέσει, αλλά το βέλος του χρόνου δεν γυρίζει πίσω όπως λένε οι φυσικοί νομίζω.
Σταδιακά ίσως συνδυάσουμε παλιά και νέα γνώση και σώσουμε κάποιες μορφές ζωής, αλλά και πάλι λογαριάζουμε χωρίς τον ξενοδόχο… Καθώς δεν γνωρίζουμε τα πάντα είναι λογικό ήδη να έχουμε προκαλέσει κάποιες αλλαγές που δεν μπορούμε πλέον να τις ανακαλέσουμε. Πέρα από αυτό όμως ούτως ή άλλως και το ίδιο το Σύμπαν έχει το δικό του κύκλο ζωής με βάση όσα έως τώρα γνωρίζουμε. Επομένως ακόμα κι αν μέναμε στα σπήλαια για πάντα και επηρεάζαμε ελάχιστα το περιβάλλον μας και πάλι δεν θα αποφεύγαμε τη μοίρα μας, αν αυτή ήταν αφανισμός, διότι απλά θα παρατείναμε την περίοδο της ύπαρξής μας μέχρι ο κύκλος να κλείσει φυσικά με κάποιες γεωλογικές ανακατατάξεις που θα αφάνιζαν κάποια είδη… για «χ» ανεξήγητους λόγους. Ακόμα ψάχνουν το γιατί αφανίσθηκαν οι δεινόσαυροι και υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με αυτό. Επιπλέον είχα ακούσει σε ομιλία γεωλόγου πως έχουν βρει ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα ιδιαίτερα αυξημένες σε πάγους 16.000 χρόνων! Μία εποχή που ούτε πετρέλαιο καίγανε, ούτε είχανε αυτοκίνητα… Δεν γνωρίζω αν αυτό που ισχυρίσθηκε ο συγκεκριμένος γεωλόγος είναι σωστό ή έχει κάποια άλλη εξήγηση, πάντως το είχε αναφέρει για να πει ότι δεν ξέρουμε ακόμα παρά ελάχιστα πράγματα για να μπορούμε να μιλάμε με σιγουριά ποια θα είναι η εξέλιξη κλιματολογική και άλλη πάνω στη γη…
ΜΑΡΑΔΟ ζούμε ελάχιστα ως ατομικότητες για να έχουμε επαρκείς πληροφορίες και εξηγήσεις για μία ζωή που έχει διάρκεια εκατομμυρίων ή και δισεκατομμυρίων χρόνων… Όπως χαρακτηριστικά είχα ακούσει σε μία εκπομπή στην τηλεόραση: Υπάρχουμε, αναλογικά, μόλις τα λίγα τελευταία λεπτά από την πορεία ύπαρξης του κόσμου. Τι να προλάβεις να καταλάβεις αφού μόλις που πάτησες το πόδι σου στη ζωή; Οχι εσύ ατομικά, ο Ανθρωπος ως οντότητα. Αυτά από τον δικηγόρο του διαβόλου…
Ελαβα μόλις πριν λίγο το παρακάτω σχόλιο και μία και ασχολούμαι ακόμα με το το ανεβάζω άμεσα. antidrasis said…
Αγαπητέ coolplatane, αν νιώθεις κι εσύ σαν είδος προς εξαφάνιση καλώς ήλθες στο club. Εχω σιχαθεί κι εγώ την αμερικανόφερτη κουλτούρα που διαφημίζουνε και την «κατά φαντασία» ελευθερία που και καλά αυτή η κουλτούρα πρεσβεύει. Ο συγκεντρωτισμός και η ατομικότητα βρίσκονται στα peak τους, γιατί όχι και τα «τραγουδιστικά» είδωλα; Αλλά δυστυχώς φίλε μου φταίμε εμείς. Αντί να τους πάρουμε με τα λεμόνια, πάνε και κάνουν τα άλμπουμ τους πλατινένια και τρίβουν τα χεράκια τους οι επιχειρηματίες από τις τρελές εισπράξεις. Ξυπνάτε ρεεεεεεεεεεε!!! Σε λίγο θα βάλουν και στα δικά μας σχολεία ανιχνευτές μετάλλων. Και εις ανώτερα!

Σχετικά θέματα:

• Δεν υπάρχουν σχετικά θέματα