oraelladas.gr

Σταθμός ΚΤΕΛ Χαλκίδας. Τσιμεντένιος όγκος βαμμένος πράσινος, πλάι σε ένα ερειπωμένο εργοστάσιο στο στυλ αυτών που έγιναν η Τεχνόπολη στο Γκάζι της Αθήνας, αλλά εδώ μένει να φθείρεται άχρηστο. Το πάτωμα του σταθμού γεμάτο αποτσίγαρα. Αίσθηση παρακμής. Γιατί άραγε μισούμε τόσο τους χώρους που ζούμε και κινούμαστε; Αναρωτιόμαστε από τη μία που πάνε όλοι οι φόροι που πληρώνουμε και δεν επενδύονται στην ποιότητα της καθημερινότητάς μας. Αναρωτιόμαστε από την άλλη για ποιο λόγο καθένας από εμάς δεν φροντίζει να μην αφήνει πίσω κάποιο σκουπίδι, αφού αυτοί που αναλαμβάνουν κάθε φορά την ευθύνη της διακυβέρνησης φαίνεται να αδιαφορούν και να ξοδεύουν αλλού -δεν ξέρουμε πού- τα χρήματα που εισπράττουν για να βελτιώνουν τη ζωή μας και την αισθητική της. Τα σκουπίδια που αφήνουμε σε οποιαδήποτε παραλία τα συναντάμε, μετά από μία μέρα με πολλά μποφώρ και κύμα, σε κάποια άλλη παραλία. Μερικά σκουπίδια ταξιδεύουν και τα βρίσκουμε μπροστά μας. Κάποια άλλα δεν ταξιδεύουν αλλά τα βρίσκουμε όπου τα αφήνουμε… Καθένας από εμάς αν πετάξει κάτι θα βρούμε χιλιάδες αντικείμενα πεταμένα. Καθένας από εμάς αν μαζέψει κάτι και το ρίξει σε ένα καλάθι θα βρούμε κάποιους χώρους πιο ανεκτούς αισθητικά και θα νιώθουμε καλύτερα.